Πώς μια ιδέα μετατρέπεται σε εμπειρία που σε κάνει να θέλεις να μείνεις μέσα της.
Inside the Forge – Οι δημιουργοί πίσω από την οθόνη
Υπάρχουν παιχνίδια που σε εντυπωσιάζουν με την εικόνα τους, άλλα που σε κερδίζουν με την ιστορία τους και άλλα που σε κρατούν για ώρες χωρίς να καταλαβαίνεις πώς πέρασε ο χρόνος. Πίσω όμως από κάθε πραγματικά καλή εμπειρία, υπάρχει κάτι πιο βαθύ από τα γραφικά, την τεχνολογία ή το budget. Υπάρχει ένας κόσμος, μια ιδέα και ένας μηχανισμός που σε προσκαλεί να γίνεις μέρος του.
Η σειρά Inside the Forge του PixelForgeGR συνεχίζει να φωτίζει τις ιστορίες των ανθρώπων που δημιουργούν, πειραματίζονται και χτίζουν εμπειρίες πίσω από την οθόνη. Αυτή τη φορά φιλοξενούμε τον George Zestanakis, έναν δημιουργό που κινείται ανάμεσα στο game design, το VR, το animation, την τεχνητή νοημοσύνη και τη δημιουργική παραγωγή.
Για τον ίδιο, ένα πραγματικά καλό παιχνίδι δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι που δείχνει ωραίο ή έχει εντυπωσιακές ιδέες. Είναι ένα παιχνίδι που σε καλεί σε μια νέα πραγματικότητα. Σε βάζει σε έναν κόσμο και σε κάνει να θέλεις να μείνεις εκεί, να τον εξερευνήσεις και να καταλάβεις πώς λειτουργεί.
Στην καρδιά αυτής της εμπειρίας βρίσκεται το game loop. Όπως εξηγεί, το παιχνίδι πρέπει από την αρχή να σου δείχνει, έστω και διακριτικά, ποια είναι η βασική λούπα του gameplay. Του αρέσει να το σκέφτεται σαν τον Χάνσελ και τη Γκρέτελ, που ακολουθούσαν τα ψίχουλα. Το παιχνίδι αφήνει μικρά hints, καθοδηγεί τον παίκτη και σταδιακά τον κάνει καλύτερο σε αυτό που του ζητά.
Όσο ο παίκτης μαθαίνει, το παιχνίδι πρέπει να εμπλουτίζει αυτή τη λούπα. Να προσθέτει νέα στοιχεία, νέους κανόνες, νέες επιλογές και νέα ρίσκα. Έτσι γεννιέται ένα ταξίδι εξέλιξης, όπου ο παίκτης δεν νιώθει απλώς ότι προχωρά, αλλά ότι βελτιώνεται.
Ωστόσο, ένα καλό game loop από μόνο του δεν αρκεί. Πρέπει να είναι ντυμένο με έναν κόσμο που σε κάνει να αισθάνεσαι κάτι και με μια ιστορία που σε κάνει να θέλεις να μάθεις τι θα γίνει μετά. Όταν αυτά τα στοιχεία συναντηθούν, τότε αρχίζει να δημιουργείται κάτι που ξεπερνά την απλή διασκέδαση.
Το πιο δύσκολο κομμάτι στη δημιουργία ενός παιχνιδιού, σύμφωνα με τον George, είναι η μετάβαση από την «ωραία ιδέα» στο «συγκεκριμένο σύστημα». Οι ιδέες πολλές φορές ακούγονται δυνατές όταν τις περιγράφεις, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι λειτουργούν όταν γίνουν gameplay.
Εκεί ξεκινά το πραγματικό design. Η ιδέα πρέπει να σπάσει σε μηχανισμούς, κανόνες και αποφάσεις. Ο δημιουργός πρέπει να αναρωτηθεί τι κάνει ο παίκτης, τι πατάει, τι κερδίζει, τι ρισκάρει και τι μαθαίνει. Γιατί ο παίκτης δεν βλέπει την ιδέα όπως υπάρχει στο μυαλό του δημιουργού. Βλέπει μόνο ό,τι του δείχνει το παιχνίδι και ό,τι μπορεί να κάνει μέσα σε αυτό.
Πολλές φορές, αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κοπούν στοιχεία, να απλοποιηθούν συστήματα και να κρατηθεί μόνο ο πυρήνας. Αν αυτός ο πυρήνας λειτουργεί ακόμη και χωρίς γραφικά, χωρίς ιστορία και χωρίς polish, τότε υπάρχει κάτι πραγματικά δυνατό πάνω στο οποίο μπορεί να χτιστεί η τελική εμπειρία.
Οι ιδέες για τον Γιώργο δεν ξεκινούν συνήθως από κάποια μεγάλη στιγμή έμπνευσης. Χρειάζεται ένα μικρό call to action, ένα challenge ένα quest. Μπορεί να είναι ένα game jam, ένα εκπαιδευτικό παιχνίδι, ένα request ή ένα brainstorming session με την ομάδα του.
Ο ίδιος μιλά ανοιχτά για το ADHD, το οποίο πλέον δεν βλέπει ως αδυναμία, αλλά ως superpower. Όταν μια ιδέα του κινήσει πραγματικά το ενδιαφέρον, μπαίνει σε hyper focus mode και μπορεί να ασχοληθεί με αυτήν με τεράστια ένταση και ενέργεια. Εκεί αρχίζει να χτίζεται ο κόσμος, οι μηχανισμοί και η συνολική εμπειρία.
Παρόλα αυτά, δεν αποφασίζει μόνος του αν μια ιδέα αξίζει να εξελιχθεί. Το feedback των συνεργατών του παίζει καθοριστικό ρόλο. Αν σε ένα brainstorming οι υπόλοιποι «πιάσουν» την ιδέα και αρχίσουν να προσθέτουν στοιχεία, τότε συνήθως υπάρχει κάτι εκεί. Παράλληλα, μαζί με τη συνεργάτιδά του, τη Σοφία, δουλεύουν με user research και interviews, ώστε να δουν αν υπάρχει πραγματικό κοινό για την ιδέα, αν λύνει κάποιο πρόβλημα ή αν δημιουργεί ουσιαστικό ενδιαφέρον.
Για εκείνον, μια ιδέα αξίζει να εξελιχθεί όταν συμβαίνουν δύο πράγματα. Όταν ο ίδιος δεν μπορεί να σταματήσει να τη σκέφτεται και όταν οι άλλοι αρχίζουν να βλέπουν αξία σε αυτήν.
Ένα μεγάλο κομμάτι της σκέψης του αφορά και το VR. Παρότι βλέπει τεράστιες δυνατότητες στο μέσο, αναγνωρίζει ότι αυτή τη στιγμή περνά μια δύσκολη περίοδο. Ο βασικός λόγος είναι το form factor. Τα headsets παραμένουν βαριά, ογκώδη και όχι αρκετά άνετα για πολύωρη χρήση.
Πιστεύει πως το VR θα απογειωθεί πραγματικά όταν οι συσκευές γίνουν πολύ πιο μικρές και ελαφριές, σχεδόν σαν κανονικά γυαλιά. Κάτι πιο κοντά στο όραμα που πολλοί έχουν συνδέσει με το Ready Player One.
Το επόμενο μεγάλο βήμα, όμως, δεν θα έρθει μόνο από το hardware. Θα έρθει και από τη σύνδεση του VR με την τεχνητή νοημοσύνη. Φαντάζεται ένα VR περιβάλλον όπου ο παίκτης δεν πατά απλώς κουμπιά, αλλά μιλά φυσικά με το σύστημα και γίνεται κατανοητός. Ακόμη περισσότερο, φαντάζεται NPCs με τους οποίους μπορείς να κάνεις πραγματικό διάλογο και η ιστορία να εξελίσσεται οργανικά μέσα από τις συζητήσεις και τις επιλογές σου.
Όταν συνδυαστούν πιο άνετες συσκευές, καλύτερο hardware και AI-driven χαρακτήρες που αντιδρούν ουσιαστικά στον παίκτη, τότε θεωρεί ότι το VR θα κάνει το επόμενο μεγάλο του βήμα. Όχι ως κάτι που απλώς δοκιμάζεις περιστασιακά, αλλά ως mainstream εμπειρία.
Για τον Γιώργο, το VR προσφέρει κάτι που το παραδοσιακό gaming δεν μπορεί να δώσει με τον ίδιο τρόπο. Δεν κοιτάς απλώς έναν κόσμο μέσα από ένα παράθυρο. Βρίσκεσαι μέσα σε αυτόν. Μπορείς να σκύψεις, να κινηθείς, να κοιτάξεις γύρω σου και να νιώσεις ότι δραπετεύεις πραγματικά για λίγο από τον πραγματικό κόσμο.
Δεν βλέπει το VR και το flat screen gaming ως ανταγωνιστικά. Τα βλέπει ως δύο διαφορετικά είδη εμπειρίας. Το παραδοσιακό gaming είναι πιο χαλαρό, μεγαλύτερο σε διάρκεια και πιο καθιστικό. Το VR είναι πιο έντονο, πιο σωματικό και πιο συμπυκνωμένο. Ένα δυνατό δίωρο σε VR μπορεί να τον ικανοποιήσει περισσότερο από πολλές ώρες μπροστά σε μια οθόνη.
Η τεχνητή νοημοσύνη αποτελεί ακόμη ένα πεδίο που τον απασχολεί έντονα. Θεωρεί ότι στην αρχή το AI παρουσιάστηκε σαν κάτι που προσπαθεί να αντικαταστήσει τη δημιουργικότητα. Αυτό δημιούργησε φόβο, ειδικά στους ανθρώπους που εργάζονται σε creative fields.
Όσο όμως τα εργαλεία γίνονται πιο ελεγχόμενα και πιο nuanced, βλέπει να συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Το AI αρχίζει να λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο στα χέρια του δημιουργού και λιγότερο ως αντικαταστάτης του. Η διαφορά, όπως λέει, φαίνεται αμέσως όταν συγκρίνεις ένα AI-generated φιλμ από έναν μέτριο δημιουργό με ένα αντίστοιχο από κάποιον που καταλαβαίνει πραγματικά σκηνοθεσία, pacing, framing και αφήγηση.
Τα εργαλεία μπορεί να γίνουν διαθέσιμα σε όλους. Η ματιά όμως, η σκέψη και η δημιουργική ταυτότητα δεν αντιγράφονται εύκολα. Γι’ αυτό πιστεύει ότι το AI δεν θα μειώσει τη σημασία της δημιουργικότητας. Αντίθετα, ίσως την κάνει ακόμη πιο σημαντική.
Για τον ίδιο, αυτό που ξεχωρίζει έναν δημιουργό από κάποιον που απλώς ανεβάζει content είναι κυρίως δύο πράγματα. Το μεράκι και ο στόχος. Το μεράκι είναι όταν βάζεις ένα κομμάτι της ψυχής σου μέσα σε αυτό που κάνεις. Όταν δεν φτιάχνεις κάτι απλώς για να ανέβει, αλλά γιατί πραγματικά σε νοιάζει.
Το consistency έχει αξία, όμως δεν αρκεί από μόνο του. Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να δημιουργείς περιεχόμενο και στο να παράγεις απλώς υλικό για views, likes και follows. Το fast content δύσκολα είναι και quality content. Η ποιότητα χρειάζεται χρόνο, σκέψη, λάθη, δοκιμές και ξαναχτίσιμο.
Αυτό που συχνά δεν βλέπει ο κόσμος πίσω από τη δημιουργία ενός παιχνιδιού είναι η δυσκολία που έρχεται μετά τον αρχικό ενθουσιασμό. Όταν ένα project φτάσει περίπου στο 80%, αρχίζει το πιο δύσκολο κομμάτι. Το τελευταίο 20%. Το polish, το κλείσιμο, οι λεπτομέρειες, τα bugs και όλα εκείνα που χρειάζονται ώστε το παιχνίδι να βγει πραγματικά προς τα έξω.
Εκεί χρειάζεται πειθαρχία, επιμονή και συγκέντρωση. Παρόλα αυτά, όταν βλέπεις παίκτες να ενθουσιάζονται με κάτι που δημιούργησες, να γελούν, να μαθαίνουν ή να περνούν καλά μέσα σε έναν κόσμο που έφτιαξες μαζί με την ομάδα σου, τότε θυμάσαι γιατί άξιζε όλη αυτή η προσπάθεια.
Στη δική του διαδρομή, πολλά παιχνίδια τον έχουν επηρεάσει με διαφορετικούς τρόπους. Το The Binding of Isaac τον επηρέασε με το εθιστικό του gameplay loop και τον τρόπο που κάθε run μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικό. Το Cairn τον εντυπωσίασε επειδή κατάφερε να μετατρέψει την αίσθηση της αναρρίχησης σε ψηφιακή εμπειρία. Το Valheim το θεωρεί εξαιρετικό παράδειγμα κόσμου, εξερεύνησης και κοινών ιστοριών με φίλους, σε σημείο που έχει λειτουργήσει ακόμη και ως dungeon master μέσα στο παιχνίδι, δημιουργώντας custom περιπέτειες.
Από το VR ξεχωρίζει το The Walking Dead: Saints & Sinners, το Blade & Sorcery, το Star Wars: Squadrons και φυσικά το Half-Life: Alyx, το οποίο θεωρεί ένα από τα σημαντικότερα VR παιχνίδια που έχουν δημιουργηθεί, επειδή έδειξε τι μπορεί να σημαίνει ένα πραγματικό AAA VR game.
Γενικότερα, προσπαθεί να μαθαίνει από διαφορετικά παιχνίδια διαφορετικά πράγματα. Από άλλα το game loop, από άλλα τον κόσμο, από άλλα το storytelling και από άλλα τον τρόπο που αξιοποιούν την τεχνολογία.
Όσο για την πορεία του gaming σήμερα, θεωρεί ότι βρισκόμαστε σε μια μικρή αναγέννηση. Όχι τόσο στο VR προς το παρόν, αλλά κυρίως στο flat screen gaming. Τα εργαλεία δημιουργίας είναι πιο προσβάσιμα από ποτέ και πλέον μικρές ομάδες ή ακόμη και μεμονωμένοι δημιουργοί μπορούν να φτιάξουν παιχνίδια χωρίς να χρειάζονται τεράστια studio ή budgets.
Αυτό έχει οδηγήσει σε τεράστιο πειραματισμό. Παιχνίδια που συνδυάζουν mechanics από τελείως διαφορετικά είδη, όπως horror με gambling, διαχείριση βιβλιοπωλείου ή εξερεύνηση με strategy και storytelling, δείχνουν ότι το medium συνεχίζει να εξελίσσεται. Για τον George, αυτή η περίοδος είναι υγιής για το gaming, γιατί από τον πειραματισμό γεννιούνται συνήθως τα επόμενα μεγάλα είδη παιχνιδιών.
Το AI, από την άλλη, δίνει πολλά shortcuts στο game development. Μικρότερα studios μπορούν πλέον να δουλέψουν σε projects μεγαλύτερης κλίμακας και να πάρουν πιο τολμηρά δημιουργικά ρίσκα. Όμως, όπως τονίζει, υπάρχει και μια ψευδαίσθηση ταχύτητας. Στην αρχή όλα μοιάζουν γρήγορα, αλλά όταν έρθει η ώρα για αλλαγές, optimization και debugging, ο πραγματικός χρόνος ανάπτυξης παραμένει σημαντικός.
Αν μπορούσε να δώσει μία συμβουλή στον νεότερο εαυτό του, θα του έλεγε να εμπιστεύεται περισσότερο το ένστικτό του και να μην προσπαθεί τόσο πολύ να χωρέσει σε κάποιο συγκεκριμένο κουτάκι.
Για χρόνια ένιωθε ότι έπρεπε να γίνει specialist σε ένα πράγμα. Εμβάθυνε στο animation, το οποίο τον στήριξε επαγγελματικά, αλλά κάθε φορά που εξερευνούσε κάτι παράλληλο, όπως το game design ή άλλες μορφές δημιουργίας, αισθανόταν ότι ξεφεύγει από τον δρόμο του.
Με τα χρόνια, και όσο άρχισε να δουλεύει περισσότερο ως creative director και producer, κατάλαβε ότι όλα αυτά τα διαφορετικά skills ήταν τελικά τεράστιο πλεονέκτημα. Τον βοήθησαν να επικοινωνεί με διαφορετικούς ανθρώπους, να καταλαβαίνει μια παραγωγή από πολλές πλευρές και να λειτουργεί σαν γέφυρα ανάμεσα σε departments και συνεργάτες.
Η συμβουλή που θα έδινε σήμερα στον εαυτό του είναι απλή. Ακολούθησε αυτό που σου ανάβει τη φωτιά μέσα σου και μην το κρίνεις τόσο αυστηρά. Δεν χρειάζεται όλοι να ακολουθούν την ίδια διαδρομή. Κάποιες φορές αυτό που μοιάζει με παρέκκλιση είναι τελικά αυτό που διαμορφώνει τη δική σου ξεχωριστή φωνή.
Κάθε δημιουργός έχει τη δική του διαδρομή. Άλλοι ξεκινούν από μια εικόνα, άλλοι από έναν ήχο, άλλοι από μια ιστορία και άλλοι από ένα game loop που δεν μπορούν να βγάλουν από το μυαλό τους.
Στην περίπτωση του George Zestanakis, η δημιουργία μοιάζει με εξερεύνηση. Μια συνεχής αναζήτηση ανάμεσα σε κόσμους, μηχανισμούς, τεχνολογίες και ιδέες.
Μέσα από τη σειρά Inside the Forge, το PixelForgeGR συνεχίζει να φωτίζει αυτές τις ιστορίες και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις εμπειρίες, τις ιδέες και τους κόσμους που μας ταξιδεύουν.
Ραντεβού στο επόμενο Inside the Forge.
Απάντηση