Το gaming δεν είναι απόδραση. Είναι συμμετοχή, προσπάθεια και εμπειρία. Είναι ο τρόπος να ζήσεις ιστορίες, όχι απλώς να τις παρακολουθήσεις.
Παίζω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Θυμάμαι την πρώτη φορά που έπιασα πληκτρολόγιο στα χέρια μου και έπαιξα Hyper Olympics σε έναν emulator arcade παιχνιδιών, το MAME32.
Εκείνη τη στιγμή είδα έναν ολόκληρο κόσμο να ξετυλίγεται μπροστά μου. Έναν κόσμο όπου μπορούσα να είμαι αθλητής, ιππότης, εξερευνητής που σκαρφαλώνει βουνά και πέφτει σε γκρεμούς. Ένας μικροσκοπικός τύπος που πολεμά μανιτάρια και σώζει πριγκίπισσες. Αστροναύτης. Ή απλά ένας τύπος που σκοτώνει δαίμονες στον κάτω κόσμο.
Κατάλαβα ότι μπορώ να γίνω ό,τι θέλω και το σημαντικότερο, να ζήσω περιπέτειες, όχι απλώς να τις βλέπω να ξετυλίγονται σε μια οθόνη σαν παρατηρητής.
Για να δω το τέλος, έπρεπε να κοπιάσω. Να ιδρώσουν οι παλάμες μου. Να ανέβουν οι παλμοί της καρδιάς μου. Να αποτύχω. Να πω «δεν μπορώ». Και μετά… να συνεχίσω.
Το gaming μου έμαθε υπομονή. Μου έμαθε θέληση. Μου έμαθε να μη τα παρατάω και πάνω απ’ όλα, μου έμαθε ότι μπορώ να καταφέρω περισσότερα απ’ όσα νομίζω.
Προσωπικά, παίζω γιατί το gaming μου επιτρέπει να φεύγω από τη βαρετή δυστοπία που αποκαλούμε καθημερινότητα και να χάνομαι σε κόσμους που δεν έχω εξερευνήσει ακόμα.
Μου ξυπνά όλα τα συναισθήματα και είναι σχεδόν ειρωνικό ότι τα αγαπημένα μου παιχνίδια είναι αυτά που κάποτε μίσησα να παίζω. Αυτά που με νευρίασαν, με κούρασαν, με έσπασαν και τελικά με κράτησαν.
Παίζω γιατί μου ξυπνά όλες μου τις αισθήσεις. Πρέπει να ακούω κάθε ήχο. Να βλέπω κάθε λεπτομέρεια στην οθόνη. Να αντιδρώ άμεσα σε κάθε απειλή. Το gaming με τεστάρει συνεχώς. Και αυτό είναι που με εξιτάρει.
Στην καθημερινή μου ζωή μπορεί να είμαι απλώς ένας αποθηκάριος.
Στη gaming ζωή μου, όμως, μπορώ να γίνω ό,τι θέλω. Από σαμουράι που ψάχνει τον δολοφόνο της οικογένειάς του… μέχρι ταμίας σε ένα μικρό σούπερ μάρκετ.
Απάντηση