Tunic: Τι κόβει πιο πολύ το σπαθί σου, το μυαλό σου ή το μάτι σου;

Ένα deceptively simple παιχνίδι που σε μαθαίνει να παρατηρείς, όχι απλώς να παίζεις. Το Tunic κρύβει τα μυστικά του σε κοινή θέα και σε προκαλεί να τα ανακαλύψεις μόνος σου.

Το Tunic είναι από τα ελάχιστα παιχνίδια που με έκαναν να «σκανάρω» την οθόνη με τα μάτια μου, από φόβο μήπως χάσω κάποια κρίσιμη πληροφορία. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο παιχνίδι θυμάμαι.

Διαθέτει ένα εξαιρετικό level design, γεμάτο shortcuts που είτε τα ξεκλειδώνεις μέσω εξερεύνησης είτε… υπήρχαν πάντα εκεί, απλώς δεν τα είχες δει ποτέ. Αλλά ας βάλω τις σκέψεις μου σε μια σειρά για να μην σας μπερδέψω.

Όταν ξεκινάς το παιχνίδι, παίρνεις τον έλεγχο μιας μικρής αλεπούς που ξυπνά σε μια έρημη παραλία. Εκείνη τη στιγμή νομίζεις πως θα παίξεις ένα απλό Zelda-like, απλώς με πρωταγωνιστή μια αλεπού. Θα χρειαστούν όμως μερικές ώρες για να καταλάβεις ότι το Tunic είναι πολλά περισσότερα από αυτό.

Σύντροφός σου σε αυτόν τον αφιλόξενο, γεμάτο μυστικά κόσμο είναι… το manual. Ναι, καλά διάβασες. Το εγχειρίδιο του παιχνιδιού αποτελεί βασικό μηχανισμό, καθώς σου μεταφέρει πολύτιμες πληροφορίες για τους μηχανισμούς, την εξέλιξη και το πού πρέπει να πας μετά.

Το twist; Το manual είναι γραμμένο σε μια γλώσσα που ούτε ο χαρακτήρας, ούτε εσύ μπορεί να κατανοήσει πλήρως. Έτσι, και οι δύο θα αρκεστείτε στο να βγάζετε συμπεράσματα από τις εικόνες, τα σύμβολα και ελάχιστες κατανοητές λέξεις. Ακριβώς όπως τότε που ήμασταν μικροί και ξεφυλλίζαμε τα εγχειρίδια των παιχνιδιών, προσπαθώντας να καταλάβουμε τι γίνεται.

Το Tunic έχει έντονα στοιχεία metroidvania. Υπάρχουν περιοχές που απλώς δεν μπορείς να προσεγγίσεις αν δεν έχεις βρει το κατάλληλο εργαλείο ή ικανότητα. Πραγματικά δεν μπορώ να μετρήσω τις φορές που εντυπωσιάστηκα όταν ανακάλυπτα ένα κρυφό πέρασμα ή ένα μυστικό, συνειδητοποιώντας πόσο καλοσχεδιασμένος είναι ο κόσμος του παιχνιδιού.

Ο οπτικός του σχεδιασμός είναι πανέμορφος και minimal, ενώ το lore ξεδιπλώνεται αργά, σχεδόν υπόγεια. Στο τέλος, το παιχνίδι σου παρουσιάζει έναν γρίφο που μπορεί να σε βάλει σε πολύωρη σκέψη, όχι επειδή είναι άδικος, αλλά επειδή απαιτεί πραγματική κατανόηση.

Φυσικά, υπάρχουν και μάχες. Είναι απαιτητικές, ειδικά μέχρι να μάθεις τα μοτίβα των εχθρών και να παίξεις πιο υπομονετικά. Δεν βασίζονται τόσο στα αντανακλαστικά όσο στην παρατήρηση και τη σωστή στιγμή.

Αν είσαι άνθρωπος που του αρέσει να ανακαλύπτει μυστικά, να εξερευνά όμορφους κόσμους και δεν αρκείται μόνο στα μεγάλα blockbuster των 100 ωρών, τότε οι 20-25 ώρες του Tunic είμαι σίγουρος πως θα σου μείνουν αξέχαστες.

Το Tunic δεν σε μαθαίνει απλώς να παίζεις καλύτερα.
Σε μαθαίνει να βλέπεις καλύτερα.