Το ένστικτο της επιβίωσης μπορεί να σε μετατρέψει είτε σε άγριο ζώο είτε σε ήρωα… και κάποιες φορές και στα δύο.
Το Reanimal της Tarsier θυμίζει ξεκάθαρα τη συνταγή του Little Nightmares. Πρόκειται για μια σκοτεινή, creepy και αγχωτική περιπέτεια με πρωταγωνιστές παιδιά που βρίσκονται παγιδευμένα σε έναν εφιάλτη τον οποίο δεν μπορούν να εξηγήσουν, ούτε καν να θυμηθούν πώς ξεκίνησε. Ο μοναδικός τους στόχος είναι η απόδραση.
Στην πορεία έρχονται αντιμέτωπα με πλάσματα που μοιάζουν να έχουν ξεπηδήσει από τον χειρότερο εφιάλτη σου. Κάποια θέλουν να τα κρατήσουν φυλακισμένα ή να τα κατασπαράξουν. Η αίσθηση ότι κάποιος ή κάτι σε παρακολουθεί είναι διαρκής. Δεν υπάρχει πραγματικά ασφαλές σημείο. Η φιλία είναι το μοναδικό φως μέσα σε αυτόν τον σάπιο κόσμο.
Το παιχνίδι στηρίζεται κυρίως στην εξερεύνηση. Το platforming είναι απλό και λειτουργικό, ενώ το combat είναι απλό, τα χτυπήματα στους εχθρούς ήταν γεμάτα και “ξερά”, δίνοντας μια ωμή ικανοποίηση σε κάθε σύγκρουση. Υπάρχουν στιγμές trial and error, όπου θα χρειαστεί να δοκιμάσεις, να αποτύχεις και να επανέλθεις με διαφορετική προσέγγιση. Αυτό μπορεί να διακόψει λίγο τη ροή και την ατμόσφαιρα, αλλά δεν καταστρέφει την εμπειρία.
Στα θετικά, το Reanimal διατηρεί την ατμόσφαιρα και την ταυτότητα που αγάπησαν οι φίλοι των Little Nightmares. Στα αρνητικά, δεν κάνει το επόμενο βήμα. Δεν εξελίσσει ουσιαστικά τη συνταγή αφού μέσα σε 3-4 ώρες το ταξίδι ολοκληρώνεται, αφήνοντας την αίσθηση ότι θα μπορούσε να έχει τολμήσει λίγο παραπάνω.
Αν θέλεις ακόμη μία δόση από αυτή τη σκοτεινή, αγχωτική, Little Nightmares αισθητική, τότε αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία. Αν όμως περιμένεις ριζική εξέλιξη και φρέσκες ιδέες που θα πάνε τη συνταγή ένα βήμα παραπέρα, ίσως απογοητευτείς.
Είναι, λοιπόν, στο χέρι σου αν θα βυθιστείς σε αυτόν τον εφιάλτη. Και αν τελικά φτάσεις στο τέλος… άξιζε το τίμημα;
Απάντηση