Μερικές φορές, κάτι που ξεκινάει ως μια απλή τακτοποίηση ενός συρταριού μπορεί να καταλήξει στην εύρεση ξεχασμένων, με τα χρόνια, θησαυρών. Αντικείμενα που κάποτε είχαν για όλους μας μεγάλη συναισθηματική αξία. Αυτό, λοιπόν, συνέβη όταν τα μάτια μου συνάντησαν τον τίτλο The Godfather. Τα βλέφαρά μου πετάρισαν. Άγγιξα τη συσκευασία με τα δάχτυλά μου και μονομιάς ένιωσα τις αναμνήσεις να ξεκλειδώνουν. Το σεντούκι άνοιξε και οι σκηνές άρχισαν να παίζουν στο μυαλό μου.
Πίσω στο μακρινό 2006. Στην εποχή που το PlayStation 2, η καλύτερη για πολλούς κονσόλα όλων των εποχών, σύστησε στο κοινό τη μεταφορά της ομώνυμης ταινίας του Κόπολα. Ο γλυκός εκείνος ήχος της έναρξης, που σημάδεψε τα παιδικά μας χρόνια, προκάλεσε αμέσως ένα ρίγος στη σπονδυλική μου στήλη. Πριν προλάβω να το συνειδητοποιήσω, στα αυτιά μου έφτασε η περίφημη μουσική της ταινίας. Ένα δεύτερο κύμα ανατριχίλας με κατέκλυσε καθώς ακουγόταν η φωνή του Δον Κορλεόνε.
Η ιστορία ξεκινά το 1936 στη λεγόμενη Μικρή Ιταλία της Νέας Υόρκης. Εκεί, τα αθώα μάτια ενός μικρού αγοριού έρχονται αντιμέτωπα με ένα γεγονός βγαλμένο από τον χειρότερο εφιάλτη. Εκείνη η ημέρα έμελλε να του αλλάξει για πάντα τη ζωή. Η εισαγωγή τελειώνει και μεταφερόμαστε στην καρδιά της δεκαετίας του ‘40. Εννέα χρόνια μετά, το άλλοτε αγόρι εμφανίζεται ως νεαρός ενήλικας και διεκδικεί μια θέση στην οικογένεια Κορλεόνε.
Στο σημείο αυτό, προς μεγάλη μου έκπληξη, βλέπω την πρώτη μεγάλη πρωτοπορία του παιχνιδιού. Οι δημιουργοί μας δίνουν τη δυνατότητα να επεξεργαστούμε την εμφάνισή του. Μαλλιά, μάτια, μύτη, χείλη. Όλα όπως επιθυμούμε και φυσικά η επιλογή του ονόματος ανήκει αποκλειστικά σε εμάς. Η ταύτιση με τον πρωταγωνιστή γίνεται ακαριαία.
Καθώς τα λεπτά του παιχνιδιού κυλούν, βυθιζόμαστε όλο και περισσότερο σε μια άλλη πλευρά της πόλης. Μέρη που δεν έχουν τη λάμψη της Νέας Υόρκης που παρουσιάζεται στις ταινίες. Σκουπίδια γεμίζουν τους δρόμους, φωτιές ανάβουν σε κάδους ενώ η Μαφία παραμονεύει σε κάθε γωνία. Η ατμόσφαιρα όσο δύει ο ήλιος γίνεται πιο σκοτεινή, δίνοντας μια πιο βαριά νότα στο παιχνίδι. Τα κτήρια με γοήτευσαν από την πρώτη στιγμή. Ως λάτρης του εικοστού αιώνα, δεν θα μπορούσα παρά να αφεθώ στη μαγεία της αρχιτεκτονικής εκείνης της εποχής.
Όμως, η πραγματική δύναμη του The Godfather είναι ο εθισμός που σου προκαλεί η αίσθηση της εξουσίας. Οι αποστολές από την αρχή μέχρι το τέλος έχουν ως σκοπό να ανεβείς στην κορυφή της πυραμίδας. Μερικές από αυτές μάλιστα μου δημιούργησαν κόμπο στο στομάχι. Εκεί είναι που καταλαβαίνεις ότι στον κόσμο της Μαφίας η ηθική έχει ελάχιστη θέση.
Ξεκινώντας με τις εξαγορές των μαγαζιών. Ένιωθα τη δύναμη να με κατακλύζει όταν απειλούσα τον μαγαζάτορα είτε σπάζοντας τα εμπορεύματά του είτε πιέζοντάς τον σωματικά ώστε να υποκύψει στον εκβιασμό και να πληρώσει το αντίτιμο. Υπήρχε μια ικανοποίηση όταν έβγαινα στο πεζοδρόμιο και αντίκριζα το σήμα των Κορλεόνε έξω από την επιχείρηση. Ήταν η οπτική ένδειξη ότι άλλο ένα κομμάτι της πόλης είχε περάσει στα χέρια μου. Ίσως το μοναδικό αρνητικό να ήταν το επαναλαμβανόμενο μοτίβο των καταστημάτων, που από ένα σημείο και μετά μου άφησε μια αδιάφορη γεύση.
Όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στα παιχνίδια του είδους, υπήρχαν αποστολές που δεν ήθελα να τελειώσουν και άλλες που πραγματικά αναρωτιόμουν ποιος ήταν ο λόγος ύπαρξής τους. Αν μπορούσα να ξεχωρίσω μία, θα επέλεγα εκείνη στην οποία έπρεπε να μπω κρυφά στην έπαυλη. Φυσικά, θα αναφερθώ και σε εκείνες που ο μοναδικός σκοπός τους ήταν να δεις τη σφαίρα να διαπερνά το σώμα του αντιπάλου, να ακούσεις το χαρακτηριστικό ‘’μπουμ’’ του χρηματοκιβωτίου και, φυσικά, να μπλέξεις στο γνωστό σε όλους κυνηγητό με την αστυνομία στους δρόμους της Νέας Υόρκης. Το κόλπο με το σπίτι που λειτουργεί ως καταφύγιο, χαρακτηριστικό και άλλων παιχνιδιών, το χρησιμοποιούσα συνεχώς.
Αν μπορούσα να προσθέσω ακόμη ένα αρνητικό του παιχνιδιού, αυτό θα ήταν ο χειρισμός των όπλων και κυρίως της μάχης σώμα με σώμα. Βρήκα τον συνδυασμό των κουμπιών λίγο δύσκαμπτο μέχρι να το συνηθίσουν τα δάχτυλά μου. Ωστόσο, τη στιγμή που έπιανα κάποιον από το πέτο, τον γρονθοκοπούσα ή τον έσπρωχνα στον τοίχο μπορούσα να νιώσω την αίσθηση της ωμής βίας σε κάθε χτύπημα.
Θα αφήσω για το τέλος μια από τις αγαπημένες μου δραστηριότητες: την οδήγηση. Η ποικιλία αυτοκινήτων της εποχής, σε συνδυασμό με το open world στοιχείο του The Godfather, μας δίνει την ευκαιρία να εξερευνήσουμε τον χάρτη από άκρη σε άκρη. Θυμάμαι πόσο μαγευτική έβρισκα από μικρή τη δυνατότητα να χάνομαι σε κάθε στενό της πόλης. Ακόμη και μετά το τέλος του παιχνιδιού.
Η ιστορία ολοκληρώνεται με το άλλοτε νεαρό αγόρι να μετατρέπεται στον Δον Κορλεόνε όλης της Νέας Υόρκης. Η τελική σκηνή είναι, για μένα, μία από τις πιο επιβλητικές που έχω δει σε παιχνίδι. Το ταξίδι αυτό με γύρισε χρόνια πίσω, ανασύροντας αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Τότε που η χαρά του παιχνιδιού ήταν το μοναδικό πράγμα που είχε σημασία.
Μου υπενθύμισε με τον καλύτερο τρόπο πως ένα παιχνίδι δεν χρειάζεται να είναι τεχνικά άρτιο όταν η ιστορία σε απορροφάει από το πρώτο λεπτό. Ο ενήλικας και το παιδί μέσα μου ενώθηκαν.
Το The Godfather κερδίζει επάξια τη θέση του στο πάνθεο των παιχνιδιών και η δική μου ευχή είναι να δούμε να επιστρέφει στις τωρινές κονσόλες. Μέχρι τότε… αφέσου στη μαγεία του PlayStation και λέρωσε τα χέρια σου με αίμα. Γίνε ο Δον Κορλεόνε που θα κάνει ολόκληρη τη Νέα Υόρκη να τρέμει.
Απάντηση