Ήταν ένα από εκείνα τα βράδια του φθινοπώρου που το αεράκι χάιδευε το πρόσωπό μου και κάτι που ξεκίνησε ως μια χαλαρή συζήτηση γύρω από τον κόσμο των παιχνιδιών κατέληξε να γεννά μέσα μου ερωτήματα και σκέψεις. Αμφιβολίες και, αναπόφευκτα, συγκρίσεις ανάμεσα στη δεκαετία του 2000 και στο σήμερα. Ανάμεσα σε μια εποχή όπου η ατελής, μα αυθεντική, φύση των παιχνιδιών έμοιαζε να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της γοητείας τους και στη σημερινή εποχή, όπου πολλά από αυτά μοιάζουν να οδηγούνται προς μια ολοένα και πιο ομογενοποιημένη «τελειότητα».
Το Asterix at the Olympic Games ήταν ένας από τους «τελευταίους των Μοϊκανών» εκείνης της ανέμελης εποχής. Μιας εποχής όπου οι ταινίες που έκαναν την εμφάνισή τους στη μεγάλη οθόνη συνοδεύονταν σχεδόν αυτονόητα από το δικό τους παιχνίδι.
Η πρώτη γεύση που πήρα από το Asterix at the Olympic Games ήταν πολλά χρόνια πριν. Τον καιρό που τα βίντεο κλαμπ ευδοκιμούσαν σε κάθε γειτονιά και, ως παιδί, στεκόμουν με τις ώρες στον διάδρομο των παιχνιδιών για να τα χαζέψω ένα προς ένα. Θυμάμαι πως το είχα νοικιάσει για τρεις μέρες και είχα προχωρήσει αρκετά μέσα στην ιστορία του. Πολλά χρόνια αργότερα, το παιχνίδι προστέθηκε μεταχειρισμένο στη συλλογή μου, με μια χαρά να με πλημμυρίζει από πάνω ως κάτω.
Η ιστορία μας ταξιδεύει πίσω στη γαλατική εποχή, όπου ένα μικρό χωριό αντιστεκόταν ακόμη στην αυτοκρατορία του Καίσαρα. Η αυλαία ανοίγει με έναν από τους πρωταγωνιστές, τον Καψουρίξ, που εμφανίζεται να επιστρέφει στο χωριό. Τα βήματά του ακολουθεί η φωνή του Αστερίξ που αρχίζει να εξιστορεί τον έρωτα του Καψουρίξ για την πριγκίπισσα Ειρήνη της Ελλάδος. Μέσα στο γιορτινό κλίμα των Ολυμπιακών Αγώνων η πριγκίπισσα ανακοινώνει πως μόνο ο νικητής έχει το δικαίωμα να ζητήσει το χέρι της. Η καρδιά του Καψουρίξ τον οδηγεί στην Ολυμπία, όπου μαζί με τον Αστερίξ και τον Οβελίξ θα πάρουν μέρος στους αγώνες. Όμως, οι Ρωμαίοι, και συγκεκριμένα ο Βρούτος, υφαίνουν τα δικά τους σχέδια.
Το Asterix at the Olympic Games σου μεταφέρει αυτό που λείπει από πολλούς σημερινούς τίτλους. Τη χαρά του παιχνιδιού. Τη διασκέδαση του να συμμετέχεις σε ολυμπιακά αθλήματα, όπως το άλμα εις μήκος, οι αγώνες δρόμου, η ρίψη σφυριού και φυσικά η αρματοδρομία, αλλά και στις ατελείωτες μάχες με τους Ρωμαίους στρατιώτες. Η απουσία πολύπλοκων μηχανισμών σε συνδυασμό με την ταυτόχρονη συμμετοχή δύο παικτών δίνει έναν διαφορετικό χαρακτήρα στο παιχνίδι. Η στιγμή που η οθόνη χωρίζεται στα δύο και βυθίζεστε ταυτόχρονα στον κόσμο του Αστερίξ και του Οβελίξ είναι μια εμπειρία που τη βιώνεις με όλες τις αισθήσεις σου. Γελάς, συνεργάζεσαι, εκνευρίζεσαι, ανταγωνίζεσαι τον σύμμαχό σου και όλα αυτά καθισμένοι ο ένας δίπλα στον άλλον. Τέτοιες στιγμές είναι που κάνουν ένα παιχνίδι ανεκτίμητο στην καρδιά μας. Ωστόσο, προς μεγάλη μου απογοήτευση, αυτή η εμπειρία τείνει να λείπει από πολλά σημερινά παιχνίδια.
Ένα ακόμη στοιχείο που αξίζει να αναφερθεί είναι η επιτυχημένη προσπάθεια των δημιουργών να διατηρήσουν αυτούσια το χιούμορ και την αισθητική του κόμικ. Αυτό αποτυπώνεται με πολύ όμορφο τρόπο όταν εξερευνείς τα καταπράσινα γαλατικά δάση, το στάδιο των Ολυμπιακών Αγώνων και περπατάς στους πέτρινους δρόμους του ολυμπιακού χωριού. Το παιχνίδι σου δίνει την αίσθηση ότι πράγματι έχεις μεταφερθεί σε μια άλλη εποχή. Επίσης ήταν από τα λίγα παιχνίδια που ενσωμάτωναν κινηματογραφικές σκηνές, δημιουργώντας μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα και κάνοντάς σε να νιώθεις ότι είσαι κομμάτι της ομώνυμης ταινίας.
Όπως πολλά παιχνίδια της εποχής, έτσι και το Asterix at the Olympic Games δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τη δυσκαμψία της κάμερας που πολλές φορές έμοιαζε να κολλάει σε στενούς χώρους. Επιπλέον, μπορεί οι μάχες με τους Ρωμαίους να ήταν διασκεδαστικές, αλλά η απλοϊκή φύση τους τις μετέτρεπε πολύ γρήγορα σε μονοδιάστατες και επαναλαμβανόμενες. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω το μεγαλύτερο ελάττωμα του παιχνιδιού, αυτό θα ήταν το εξαντλητικό πάτημα των κουμπιών την ώρα των αγώνων. Μετά από λίγη ώρα τα δάχτυλά μου διαμαρτύρονταν, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να αναγκάζομαι να επαναλάβω τη διαδικασία από την αρχή.
Το Asterix at the Olympic Games είναι ένα παιχνίδι που έδειξε σεβασμό στους δημιουργούς του κόμικ και είχε τις δικές του ιδιαιτερότητες. Μπορεί να μην είναι από τα αρτιότερα παιχνίδια της γενιάς PlayStation 2, αλλά καταφέρνει να ξυπνάει το παιδί που κρύβεις μέσα σου. Όταν βρεθήκαμε ξανά, μου δημιούργησε τα ίδια συναισθήματα που ένιωσα και την πρώτη φορά. Δεν χρειάζονται πολλά. Ένας καναπές με ένα αγαπημένο πρόσωπο, δύο χειριστήρια που ζωντανεύουν τον Αστερίξ και τον Οβελίξ, το αγαπημένο σου σνακ να μοσχοβολάει και η βροχή του φθινοπώρου να πέφτει ρυθμικά στο παράθυρό σου.
Απάντηση