Η χρυσή δεκαετία του 2000 θα μείνει πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας για όλες τις καινοτομίες που έφερε μαζί της. Μια από αυτές ήταν και η κυκλοφορία του PlayStation 2. Η συγκεκριμένη κονσόλα μας χάρισε μερικούς από τους ωραιότερους τίτλους. Τίτλους που μνημονεύονται μέχρι και σήμερα.
Το Shadow of the Colossus κυκλοφόρησε το πολύ μακρινό 2005, όταν εγώ ήμουν μόλις οκτώ ετών. Εκείνη την εποχή υπήρχε η συνήθεια να πηγαίνουμε στα περίπτερα και να χαζεύουμε με δέος τη στοίβα των εντύπων που αφιέρωναν τις σελίδες τους στα βιντεοπαιχνίδια όλων των διαθέσιμων τότε κονσολών.
Η μνήμη μου μοιάζει πια με σκουριασμένη αλυσίδα που έχει χάσει αρκετούς από τους κρίκους της. Θυμάμαι αμυδρά το τεύχος στο οποίο συνάντησα τον τίτλο του Shadow of the Colossus. Αυτό που ο χρόνος δεν μπόρεσε να ξεθωριάσει είναι η στιγμή που ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή μαζί του. Ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Από εκείνους που μένουν αναλλοίωτοι στο πέρασμα των ετών. Βέβαια, τότε είχα πάρει μια μικρή γεύση. Το περιοδικό συνοδευόταν από έναν δίσκο που φιλοξενούσε μόνο ένα μικρό μέρος του παιχνιδιού. Τα λεγόμενα τότε demo discs.
Η επόμενη συνάντησή μου με το Shadow of the Colossus έμελλε να είναι πολλά χρόνια αργότερα, όταν το 2018 το PlayStation 4 αποφάσισε να συμπεριλάβει στη βιβλιοθήκη του την πλήρως ανακατασκευασμένη εκδοχή του. Εκείνο το μικρό κορίτσι είχε πια περάσει στην ενήλικη ζωή. Λίγα χρόνια αργότερα κρατούσε επιτέλους στα χέρια της ένα από τα παιχνίδια που σημάδεψαν την παιδική της ηλικία.
Ο κόσμος του Shadow of the Colossus ξεκινάει με το μαύρο πέπλο που έχει σκεπάσει τον ουρανό. Στην οθόνη ξεπροβάλλει ένα πτηνό που διασχίζει ένα φαράγγι. Η κάμερα ακολουθεί το πέταγμά του, μέχρι που εκείνο περνά ξυστά από έναν καβαλάρη και χάνεται από το πλάνο. Η μουσική που συνοδεύει την εναρκτήρια σκηνή έχει μια μελαγχολική νότα που σε προετοιμάζει για τη συνέχεια. Την ίδια ακριβώς μελαγχολία είχα βιώσει και χρόνια πριν. Διανύοντας πια το 29ο έτος της ηλικίας μου, καταλαβαίνω πόση δύναμη μπορεί να κρύβει μέσα της η οπτικοακουστική ενός παιχνιδιού. Η σκηνή συνεχίζεται με τον νεαρό να διασχίζει ένα απότομο μονοπάτι με μόνη συντροφιά το ολόγιομο φεγγάρι που καταφέρνει να ξετρυπώσει μέσα από τα σύννεφα. Η μακρά διαδρομή του καταλήγει σε έναν αρχαίο ναό.
Ο Wander, το όνομα του οποίου μαθαίνουμε λίγο μετά, κουβαλάει μαζί του το νεκρό σώμα της Mono. Την τοποθετεί με ευλάβεια σε έναν βωμό και η ιστορία αρχίζει σιγά-σιγά να παίρνει μορφή. Μέσα στον ναό ακούγεται μια άγνωστη φωνή που προμηνύει την παρουσία μιας μυστηριώδους οντότητας. Ο Wander καταλήγει σε μια συμφωνία μαζί της, παρότι προειδοποιείται για το βαρύ τίμημα που μπορεί να πληρώσει… Η καταστροφή δεκαέξι κολοσσών είναι ο μόνος τρόπος να φέρει πίσω την ψυχή της από τις πύλες του Άδη.
Η περιπέτεια ξεκινάει με μοναδικό σύμμαχό μας την Agro. Το μαύρο επιβλητικό άλογο που βρίσκεται κάθε στιγμή στο πλευρό μας καθώς εξερευνούμε τον χλωμό κόσμο του Shadow of the Colossus. Περιηγούμαστε στην απαγορευμένη κοιλάδα και περνάμε μέσα από ομιχλώδεις λίμνες, σκοτεινές κατακόμβες, αμμώδεις σπηλιές και αχανείς ερήμους. Μέρη που δεν μπορούν παρά να σε κάνουν να μαγευτείς από την ομορφιά τους. Το φως που απλώνεται στο έδαφος, οι ανακλάσεις πάνω στην επιφάνεια των γαλάζιων νερών, τα χόρτα που θροΐζουν κάτω από τον καλπασμό του αλόγου.
Ένα από τα στοιχεία του παιχνιδιού που δεν κατάλαβα εξαρχής τη χρήση του ήταν η ακτίνα φωτός που αντανακλούσε το σπαθί όταν το ύψωνα στον αέρα. Μικρή δεν είχα αντιληφθεί την ικανότητά του να μας καθοδηγεί προς το σημείο όπου κρύβεται ο κάθε κολοσσός και βρέθηκα τυχαία αντιμέτωπη με τον πρώτο εχθρό. Το σπαθί δεν είναι μόνο ένα όπλο στο χέρι μας αλλά και η πυξίδα ενός αχανούς κόσμου.
Δεν θα μπορούσα ποτέ να ξεχάσω τη συνάντησή μου με τον πρώτο κολοσσό. Όταν η κάμερα εστίασε στις οπλές του και αντιλήφθηκα το τεράστιο μέγεθός του, ένας φόβος με πλημμύρισε αμέσως. Τα παιδικά μου μάτια θεωρούσαν αδιανόητο να βγω νικήτρια από μια τόσο άνιση μάχη. Μια ανάμνηση που με κάνει ακόμη να χαμογελάω. Χρόνια αργότερα, βέβαια, η συγκεκριμένη μάχη αποδείχθηκε μια αρκετά εύκολη υπόθεση. Η ψευδαίσθηση της εύκολης νίκης, όμως, που σου δίνει το Shadow of the Colossus όταν κατατροπώνεις τους πρώτους κολοσσούς αρχίζει σύντομα να ξεθωριάζει. Κάθε φορά που έρχεσαι αντιμέτωπος με τον επόμενο αισθάνεσαι από την πρώτη στιγμή ότι η δύναμή του υπερβαίνει εκείνη του προηγούμενου.
Οι κολοσσοί διαφοροποιούνται αισθητά μεταξύ τους. Το μέγεθός τους, το σχήμα τους, ακόμη και τα μάτια τους. Ζουν σε αφιλόξενα και ανόμοια λημέρια και κρύβουν μια επικίνδυνη ποικιλία όπλων ικανών να σε συντρίψουν. Κάποιοι έχουν τόσο τρομακτική όψη που σχεδόν σου παγώνουν το αίμα, ενώ άλλοι μοιάζουν να μπορούν να «εξημερωθούν» πιο εύκολα. Η μόνη σου ελπίδα απέναντί τους είναι να παρατηρήσεις προσεκτικά το περιβάλλον γύρω σου. Το σπαθί και το τόξο γίνονται η δύναμή σου μόνο αν βρεις την αχίλλειο πτέρνα τους.
Όπως πολλοί τίτλοι της εποχής, έτσι και αυτός δεν κατάφερε να ξεφύγει από ορισμένα προβλήματα στον χειρισμό της κάμερας και, φυσικά, της Agro. Η κάμερα μπορεί να βελτιώθηκε αισθητά στο PlayStation 4, αλλά τόσο οι κινήσεις του αλόγου όσο και το σύστημα στόχευσης παρέμειναν δύσκαμπτα και με εκνεύρισαν μέχρι τα δάχτυλά μου να συνηθίσουν.
Καθώς προχωράς στο παιχνίδι, το αίσθημα της μοναξιάς και της απομόνωσης σε περικλείει όλο και περισσότερο. Δεν συναντάς άλλους εχθρούς στο διάβα σου και μοιάζει να είσαι ο μοναδικός που διαταράσσει την ισορροπία της απαγορευμένης κοιλάδας. Τα μέρη που περνάς αποπνέουν μια γαλήνη που θρυμματίζεται τη στιγμή που, ως Wander, τραβάς το σπαθί και επιτίθεσαι. Ως κοριτσάκι έβλεπα μπροστά μου μια μάχη που έπρεπε να κερδίσω. Ως γυναίκα βλέπω μπροστά μου κολοσσούς που κυριολεκτικά αγνοούν την παρουσία μου στον χώρο. Αυτή η συμπεριφορά τους γέννησε μέσα μου ερωτήματα και αμφιβολίες για το αν πραγματικά μπορώ να τους αποκαλέσω εχθρούς μου.
Ίσως το μεγαλύτερο δίλημμα που κρύβει το Shadow of the Colossus είναι πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ο κάθε Wander στο όνομα της αγάπης. Πόσες θυσίες χρειάζεται να κάνει κάποιος για να φτάσει στον τελικό προορισμό του; Αξίζει πράγματι κάποιος να αγνοήσει επανειλημμένα τις συνέπειες που αφήνουν σταδιακά το αποτύπωμά τους πάνω του;
Ο Wander δεν μάχεται μόνο για τη σωτηρία της αγαπημένης του. Μάχεται ενάντια στην ίδια την αποδοχή του θανάτου της και εκεί τίθεται ένα ακόμη δίλημμα. Πού τελειώνει η δύναμη της αγάπης που παλεύει και πού αρχίζει η δειλία μιας ψυχής που αρνείται να αποδεχθεί την απώλεια;
Το Shadow of the Colossus δεν συγκαταλέγεται τυχαία στη λίστα με τα αγαπημένα μου παιχνίδια. Δεν είναι μόνο ένας τίτλος. Είναι ένα ταξίδι ενάντια σε όσα ο άνθρωπος παλεύει διαχρονικά να κατανοήσει και να αποδεχθεί. Ξεκινάς μια περιπέτεια ως παιδί και παρακολουθείς την τελική σκηνή ως ενήλικας.
Απάντηση