Το Marvel’s Wolverine κυκλοφορεί με μία από τις μεγαλύτερες προσδοκίες της γενιάς. Η Insomniac Games, μετά την τεράστια επιτυχία των Marvel’s Spider-Man, ανέλαβε να μεταφέρει έναν από τους πιο δημοφιλείς χαρακτήρες της Marvel στο PlayStation 5.
Οι πρώτες κριτικές δεν είναι σε καμία περίπτωση καταστροφικές. Αντίθετα, το παιχνίδι βρίσκεται σε επίπεδα που για οποιοδήποτε άλλο AAA παιχνίδι θα θεωρούνταν απολύτως αξιοπρεπή. Παρ’ όλα αυτά, το κλίμα γύρω από το Marvel’s Wolverine είναι αρκετά πιο αρνητικό απ’ όσο θα περίμενε κανείς.
Γιατί; Δεν είναι κακό παιχνίδι. Είναι ένα παιχνίδι που δεν κατάφερε να φτάσει τις προσδοκίες.
Αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο σημείο. Όταν μιλάμε για ένα παιχνίδι από την Insomniac, με πρωταγωνιστή τον Wolverine και πίσω του τη δύναμη της Sony και της Marvel, οι προσδοκίες δεν είναι απλώς υψηλές. Είναι… παράλογα υψηλές.
Μετά τα Marvel’s Spider-Man, Marvel’s Spider-Man: Miles Morales και Marvel’s Spider-Man 2, πολλοί περίμεναν από την Insomniac να δημιουργήσει ένα ακόμα τεράστιο PlayStation blockbuster.
Αντί γι’ αυτό, το Wolverine επιλέγει μια αρκετά πιο γραμμική και κινηματογραφική προσέγγιση και αυτό έχει διχάσει.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα φαίνεται να είναι το combat
Ο Wolverine είναι ένας χαρακτήρας που από μόνος του δημιουργεί τεράστιες προσδοκίες για το gameplay. Θέλεις να αισθάνεσαι τη δύναμη των claws. Θέλεις να επιτίθεσαι με μανία, να σκίζεις τους αντιπάλους, να δέχεσαι χτυπήματα και να συνεχίζεις να πολεμάς και πράγματι, το Marvel’s Wolverine προσπαθεί να το πετύχει.
Το πρόβλημα είναι ότι, σύμφωνα με τις κριτικές, το combat δεν εξελίσσεται όσο θα περίμενε κανείς. Στην αρχή μπορεί να είναι εντυπωσιακό. Όσο όμως προχωράς, εμφανίζεται ένα αίσθημα επανάληψης.
Οι ίδιες λογικές μάχης επιστρέφουν ξανά και ξανά, με αποτέλεσμα ένα από τα μεγαλύτερα selling points του παιχνιδιού να χάνει μέρος της δυναμικής του και αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό σε ένα παιχνίδι όπου ο βασικός χαρακτήρας είναι… ο Wolverine.
Η σύγκριση με το Spider-Man
Το Spider-Man είναι φτιαγμένο γύρω από την ελευθερία κίνησης. Πετάς πάνω από τη Νέα Υόρκη, εξερευνάς, κάνεις side missions, κυνηγάς εγκληματίες, χρησιμοποιείς gadgets και γενικά έχεις έναν τεράστιο χώρο για να παίξεις.
Ο Wolverine δεν λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Η Insomniac επέλεξε έναν περισσότερο γραμμικό σχεδιασμό, με έμφαση στην ιστορία, στις μάχες και στις κινηματογραφικές στιγμές.
Αυτό από μόνο του δεν είναι πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι ότι η σύγκριση με τα Spider-Man είναι αναπόφευκτη και όταν το προηγούμενο παιχνίδι της ίδιας εταιρείας έθεσε τόσο ψηλά τον πήχη, οτιδήποτε λιγότερο φαντάζει ως υποχώρηση.
Το Marvel’s Wolverine μάς μεταφέρει σε διαφορετικές τοποθεσίες, δημιουργώντας ένα μεγαλύτερο κινηματογραφικό ταξίδι. Όμως δεν πρόκειται για έναν κόσμο σχεδιασμένο ώστε να τον εξερευνάς ελεύθερα.
Υπάρχουν περιοχές που μοιάζουν να είναι εκεί απλώς για να δημιουργήσουν την αίσθηση ενός μεγαλύτερου κόσμου, χωρίς να προσφέρουν πραγματικά την ίδια ελευθερία που είδαμε στα Spider-Man.
«Γιατί να μου δείχνεις έναν κόσμο που δεν μπορώ πραγματικά να εξερευνήσω;»
Για ένα παιχνίδι που δεν θέλει να είναι open world, βέβαια, αυτό δεν είναι απαραίτητα ελάττωμα. Απλώς φαίνεται να δημιουργεί διαφορετικές προσδοκίες από αυτές που τελικά ικανοποιεί.
Παρά τον θόρυβο, ένα πράγμα που αναγνωρίζουν αρκετές κριτικές είναι η παρουσία του Wolverine. Ο Logan δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως ένας superhero που έχει claws.
Η πιο ανθρώπινη και σκοτεινή πλευρά του χαρακτήρα βρίσκεται στο επίκεντρο, ενώ οι σχέσεις του με άλλους χαρακτήρες, ιδιαίτερα με τον Sabretooth, αποτελούν σημαντικό κομμάτι της εμπειρίας και αυτό είναι το μεγαλύτερο παράδοξο του παιχνιδιού:
Ο Wolverine φαίνεται να είναι καλύτερος από το ίδιο το gameplay που τον περιβάλλει.
Οι χαρακτήρες, οι ερμηνείες και οι κινηματογραφικές στιγμές φαίνεται να είναι από τα δυνατά σημεία, ενώ το gameplay είναι αυτό που τραβάει προς τα κάτω τη συνολική εμπειρία.
Υπάρχει όμως και μία ακόμη κριτική που δεν πρέπει να αγνοήσουμε. Το παιχνίδι φαίνεται να ακολουθεί αρκετά πιστά τη σύγχρονη AAA φόρμουλα:
Cutscene – μάχη – εξερεύνηση – stealth – cinematic στιγμή – μάχη – boss – cutscene.
Ξανά και ξανά και ξανά.
Η Insomniac έχει αποδείξει ότι μπορεί να φτιάξει εξαιρετικά polished παιχνίδια. Όμως το ερώτημα που τίθεται πλέον είναι αν η εταιρεία ρισκάρει αρκετά με το gameplay.
Γιατί ο Wolverine θα μπορούσε να αποτελέσει την ιδανική ευκαιρία για κάτι πραγματικά διαφορετικό. Πιο βίαιο, πιο ακατέργαστο, πιο σκοτεινό, πιο «X-Men» και ίσως αυτό περίμενε μεγάλο μέρος του κοινού.
Τελικά, είναι τόσο κακό όσο παρουσιάζεται;
Όχι και αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό συμπέρασμα. Οι χαμηλότερες βαθμολογίες δεν σημαίνουν απαραίτητα ότι το Marvel’s Wolverine είναι αποτυχία.
Σημαίνουν ότι ένα παιχνίδι με τόσο μεγάλο όνομα, τόσο μεγάλο budget και ένα studio όπως η Insomniac κρίνεται με πολύ διαφορετικά standards.
Ένα 7/10 για ένα άγνωστο superhero game μπορεί να σημαίνει: «Πολύ καλό παιχνίδι.» Ένα 7/10 για το Marvel’s Wolverine μεταφράζεται από μεγάλο μέρος του κοινού σε: «Πώς γίνεται η Insomniac να έκανε μόνο αυτό;»
Δεν είναι ένα κακό παιχνίδι. Είναι ένα καλό παιχνίδι που πολλοί περίμεναν να είναι αριστούργημα.
Όταν ο πρωταγωνιστής είναι ο Wolverine, το studio είναι η Insomniac και από πίσω βρίσκεται η Sony, το «καλό» απλώς δεν φαίνεται αρκετό.
Το Marvel’s Wolverine αποτυγχάνει να εντυπωσιάσει επειδή όλοι περίμεναν το επόμενο μεγάλο PlayStation masterpiece.
Απάντηση