Η μυστηριώδης ιστορία μίας υποτιθέμενης arcade καμπίνας που εμφανίστηκε στο Portland το 1981 και συνδέθηκε με παραισθήσεις, εφιάλτες, κυβερνητικά πειράματα και μια σειρά από αναπάντητα ερωτήματα.
Portland, Oregon, 1981.
Σε ένα σκοτεινό arcade, παιδιά συνωστίζονται γύρω από μία καινουρια καμπίνα που μοιάζει να εμφανίστηκε από το πουθενά. Το όνομά του φωτίζει την οθόνη με παράξενα, γεωμετρικά γράμματα: Polybius.
Το παιχνίδι δεν μοιάζει με τίποτα από όσα έχουν δει μέχρι τότε. Περιστρεφόμενα γραφικά, υπνωτικά μοτίβα και ήχοι που μοιάζουν να εισχωρούν στο μυαλό. Οι παίκτες κολλάνε αμέσως μαζί του και τότε αρχίζουν τα προβλήματα.
Πονοκέφαλοι, εφιάλτες, επιληπτικές κρίσεις, απώλεια μνήμης, κάποιες ιστορίες φτάνουν ακόμη και σε αυτοκτονικές σκέψεις και πάντα, σύμφωνα με τον μύθο, υπάρχουν μυστηριώδεις άνδρες με μαύρα κοστούμια που επισκέπτονται τα μηχανήματα, συλλέγουν δεδομένα και εξαφανίζονται χωρίς ίχνος.
Λίγο αργότερα, το Polybius εξαφανίζεται τόσο ξαφνικά όσο εμφανίστηκε. Καμία καμπίνα δεν έχει διασωθεί. Δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι υπήρξε ποτέ..μόνο ιστορίες. Ήταν το Polybius πραγματικό ή πρόκειται για μία από τις πιο επιτυχημένες gaming φάρσες όλων των εποχών;
Το Polybius αποτελεί έναν από τους πιο παράξενους και επίμονους αστικούς μύθους που έχουν δημιουργηθεί γύρω από την κουλτούρα των videogames.
Σε αντίθεση με άλλους αστικούς μύθους, δεν κρύβεται σε κάποιο δάσος ή σε ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο. Η ιστορία του βρίσκεται μέσα σε pixels, κυκλώματα και στις θολές αναμνήσεις της arcade εποχής.
Σύμφωνα με τον μύθο, το Polybius ήταν ένα μυστηριώδες arcade cabinet που εμφανίστηκε για σύντομο χρονικό διάστημα στο Portland του Oregon το 1981.
Το όνομά του υποτίθεται ότι προέρχεται από τον αρχαίο Έλληνα ιστορικό Πολύβιο, γνωστό για τα ιστορικά του έργα αλλά και για τη συμβολή του στην ιστορία των κωδίκων και της κρυπτογραφίας.
Οι περιγραφές του παιχνιδιού μιλούσαν για vector γραφικά, υπνωτικά φώτα και gameplay που ήταν σχεδόν εθιστικό. Όμως, σύμφωνα με τις ιστορίες, το Polybius δεν ήταν απλώς ένα ιδιαίτερο arcade game.
Υποτίθεται ότι προκαλούσε αϋπνία, εφιάλτες, επιληπτικές κρίσεις, ακόμη και αυτοκτονικές σκέψεις. Παράλληλα, μυστηριώδεις άνδρες με μαύρα κοστούμια φέρεται να επισκέπτονταν τα μηχανήματα για να συλλέξουν «δεδομένα».
Η πρώτη γνωστή γραπτή αναφορά στο Polybius εμφανίστηκε μόλις το 2000, σχεδόν δύο δεκαετίες μετά την υποτιθέμενη εμφάνιση του παιχνιδιού. Μία ανάρτηση στο CoinOp.org, μια βάση δεδομένων για κλασικά arcade games, περιέγραφε την ιστορία και υποστήριζε ότι το παιχνίδι είχε κυκλοφορήσει για μικρό χρονικό διάστημα το 1981 πριν εξαφανιστεί χωρίς κανένα ίχνος.
Η χρονική στιγμή ήταν σημαντική. Οι αρχές της δεκαετίας του 2000 ήταν μια εποχή κατά την οποία forums και conspiracy boards αναπτύσσονταν γρήγορα στο διαδίκτυο. Οι ιστορίες μπορούσαν να εξαπλωθούν μέσα σε ελάχιστο χρόνο και το Polybius ταίριαζε απόλυτα στο μείγμα νοσταλγίας και παράνοιας της εποχής. Γιατί όμως Portland; Και γιατί 1981;
Η arcade σκηνή βρισκόταν τότε στο απόγειό της. Παιχνίδια όπως τα Pac-Man, Defender και Galaga προσέλκυαν χιλιάδες παιδιά. Την ίδια στιγμή, γονείς, εκπαιδευτικοί και πολιτικοί ανησυχούσαν για την επίδραση των arcades. Δημοσιεύματα μιλούσαν για εθισμό, απουσίες από το σχολείο και παιδιά που ξόδευαν μεγάλα ποσά στα coin-operated machines.
Υπήρχαν μάλιστα και πραγματικά περιστατικά που ενίσχυαν αυτές τις ανησυχίες. Το 1981, ένας έφηβος στο Portland φέρεται να κατέρρευσε μετά από πολλές ώρες παιχνιδιού στο Tempest, ενώ τα flashing graphics παιχνιδιών όπως τα Asteroids και Space Invaders είχαν ήδη συνδεθεί με ανησυχίες για επιληπτικές κρίσεις.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η ιστορία του Polybius μπορούσε εύκολα να μοιάζει αληθοφανής. Ένα παιχνίδι που προκαλούσε παραισθήσεις, κρίσεις και εμμονική συμπεριφορά έμοιαζε να αποτελεί την απόλυτη εκδοχή των φόβων που είχαν ήδη δημιουργηθεί γύρω από τα videogames.
Με τα χρόνια, ο μύθος μεγάλωσε. Κάποιοι τον συνέδεσαν με πραγματικά κυβερνητικά προγράμματα, όπως το MKUltra της CIA. Άλλοι υποστήριξαν ότι το παιχνίδι είχε δημιουργηθεί από μια μυστηριώδη εταιρεία με το όνομα Sinneslöschen, μια γερμανική λέξη που αποδίδεται ως «διαγραφή της αίσθησης».
Παρά τις αμέτρητες προσπάθειες να βρεθούν στοιχεία, κανένα πραγματικό cabinet, circuit board ή ROM του Polybius δεν έχει εντοπιστεί. Το παιχνίδι μπορεί να μην υπήρξε ποτέ, η ιστορία του, όμως, συνεχίζει να υπάρχει.
Οι περιγραφές για πώς ήταν το Polybius διαφέρουν, όμως ορισμένα χαρακτηριστικά επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.
Υπνωτικά γραφικά:
Σε αντίθεση με τα πιο απλά γραφικά παιχνιδιών όπως το Pac-Man και το Donkey Kong, το Polybius υποτίθεται ότι χρησιμοποιούσε έντονες vector visuals, σπείρες και μεταβαλλόμενα χρώματα που προκαλούσαν μια σχεδόν υπνωτική αίσθηση.
Παράξενοι ήχοι:
Οι ιστορίες μιλούν για βόμβους, ηλεκτρονικούς ήχους και επαναλαμβανόμενες συχνότητες που παρέμεναν στο μυαλό των παικτών ακόμη και αφού έφευγαν από το arcade.
Εθιστικό gameplay:
Σύμφωνα με τις περιγραφές, από τη στιγμή που κάποιος ξεκινούσε να παίζει, ήταν δύσκολο να σταματήσει.
Ανησυχητικές παρενέργειες:
Πονοκέφαλοι, αμνησία, αϋπνία και εφιάλτες αποτελούν μέρος των πιο γνωστών ιστοριών γύρω από το παιχνίδι.
Subliminal μηνύματα:
Ορισμένες εκδοχές του μύθου υποστηρίζουν ότι το παιχνίδι εμφάνιζε κρυφές εντολές στην οθόνη, όπως «Obey», «Surrender» και «Sleep».
Οι άνδρες με τα μαύρα κοστούμια:
Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο της ιστορίας. Μυστηριώδεις άνδρες φέρεται να επισκέπτονταν τα μηχανήματα και να συλλέγουν δεδομένα. Δεν ενδιαφέρονταν για τα κέρματα..Ενδιαφέρονταν για κάτι άλλο.
Οι θεωρίες πίσω από τον μύθο
1. Κυβερνητικό πείραμα
Η δημοφιλέστερη θεωρία συνδέει το Polybius με το MKUltra, το πραγματικό πρόγραμμα της CIA που περιλάμβανε πειράματα σχετικά με τον έλεγχο της ανθρώπινης συμπεριφοράς.
Σύμφωνα με τους υποστηρικτές της θεωρίας, το Polybius είχε σχεδιαστεί για να μελετήσει την ψυχολογική χειραγώγηση, τον εθισμό και τις νευρολογικές αντιδράσεις ανυποψίαστων παικτών. Οι άνδρες με τα μαύρα κοστούμια υποτίθεται ότι ήταν οι άνθρωποι που συνέλεγαν τα δεδομένα.
2. Μια τεράστια φάρσα
Οι σκεπτικιστές θεωρούν ότι το Polybius δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πρώιμη διαδικτυακή φάρσα που εξελίχθηκε σε urban legend.
Η ανάρτηση στο CoinOp.org μπορεί να ήταν απλώς ένα αστείο που πήρε πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από όσες περίμενε ο δημιουργός του.
Η ιστορία έγινε πειστική επειδή συνδύαζε πραγματικά στοιχεία της εποχής με αρκετό μυστήριο ώστε να κρατά το ενδιαφέρον.
3. Πραγματικοί φόβοι γύρω από τα arcades
Μία ακόμη θεωρία είναι ότι η ιστορία του Polybius αποτελεί παραμορφωμένη ανάμνηση πραγματικών περιστατικών.
Υπήρχαν όντως παίκτες που κατέρρεαν μετά από ατελείωτες ώρες παιχνιδιού, ενώ οι επιληπτικές κρίσεις που συνδέονταν με flashing lights αποτελούσαν πραγματική ανησυχία. Ένα πραγματικό περιστατικό μπορεί, με την πάροδο του χρόνου, να μετατράπηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
4. Mandela Effect
Μερικοί gamers επιμένουν ότι θυμούνται να έχουν παίξει το Polybius. Η ανθρώπινη μνήμη, όμως, δεν είναι αλάνθαστη.
Το Mandela Effect περιγράφει περιπτώσεις στις οποίες μεγάλος αριθμός ανθρώπων θυμάται με τον ίδιο λανθασμένο τρόπο ένα γεγονός ή μια λεπτομέρεια.
Στην περίπτωση του Polybius, οι ασαφείς αναμνήσεις από την arcade εποχή μπορεί να συνδυάστηκαν αργότερα με τις ιστορίες που κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο.
Γιατί ο μύθος του Polybius παραμένει ζωντανός;
Υπάρχουν αρκετοί λόγοι που το Polybius εξακολουθεί να συναρπάζει.
Νοσταλγία: Η arcade εποχή των ’80s έχει μείνει βαθιά χαραγμένη στη gaming κουλτούρα. Η ιδέα ενός «απαγορευμένου παιχνιδιού» ταιριάζει απόλυτα σε αυτή την εποχή.
Θεωρίες συνωμοσίας: Το MKUltra υπήρξε πραγματικά. Αυτό δίνει στην ιστορία του Polybius ένα στοιχείο πραγματικότητας πάνω στο οποίο μπορεί να χτιστεί ο μύθος.
Η απουσία αποδείξεων: Παραδόξως, το γεγονός ότι δεν υπάρχει κανένα φυσικό στοιχείο κάνει την ιστορία ακόμη πιο εύκολη να διατηρηθεί. Δεν υπάρχει ένα cabinet που να μπορεί κάποιος να εξετάσει και να κλείσει οριστικά την υπόθεση.
Ο φόβος απέναντι στην τεχνολογία: Το Polybius αγγίζει διαχρονικές ανησυχίες γύρω από τις οθόνες, τον εθισμό και την επίδραση της τεχνολογίας στον ανθρώπινο εγκέφαλο.
Το διαδίκτυο: Forums, creepypasta sites και YouTube έχουν διατηρήσει τον μύθο ζωντανό για δεκαετίες, μετατρέποντάς τον σε μία από τις πιο γνωστές ψηφιακές αστικές ιστορίες.
Το Polybius ίσως αποτελεί τον ιδανικό αστικό μύθο. Έχει αρκετή πραγματικότητα ώστε να μοιάζει πιθανό, αλλά και αρκετό μυστήριο ώστε να μην μπορείς να το ξεχάσεις.
Μπορεί να ήταν κυβερνητικό πείραμα, μια παραμορφωμένη ανάμνηση πραγματικών περιστατικών στα arcades ή απλώς μια διαδικτυακή φάρσα που ξέφυγε από τον έλεγχο του δημιουργού της.
Το Polybius μπορεί να υπήρξε, μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ. Ίσως να ήταν ένα πραγματικό arcade game που εξαφανίστηκε χωρίς ίχνος. Ίσως να ήταν μια φάρσα που ξέφυγε από τον δημιουργό της. Ίσως, πάλι, να είναι απλώς μια ιστορία που γεννήθηκε από τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης εποχής.
Απάντηση