«Τα χρώματα της ομάδας μου είναι και το καμάρι μου»
Κάποιες ιστορίες στα esports ξεκινούν από μεγάλες διοργανώσεις, τίτλους και τρόπαια. Άλλες ξεκινούν πολύ πιο απλά. Από έναν καναπέ, δύο χειριστήρια και ανθρώπους που χωρίς να το γνωρίζουν γίνονται οι πρώτοι αντίπαλοι και ταυτόχρονα οι πρώτοι δάσκαλοι.
Για τον Endys, το ταξίδι ξεκίνησε πολύ πριν εμφανιστούν τα esports στη ζωή του. Οι πρώτες του αναμνήσεις είναι συνδεδεμένες με ποδοσφαιρικά videogames και αμέτρητες ώρες μπροστά σε μία οθόνη.
Στα χρόνια του δημοτικού, οι μεγαλύτερες μάχες δίνονταν απέναντι στον θείο του, Γιάννη. Από το PES 2010 μέχρι και το PES 2013, οι δυο τους αναμετριούνταν ξανά και ξανά στον ίδιο καναπέ, με κάθε παιχνίδι να αποτελεί ένα νέο μάθημα.
Αργότερα, στα χρόνια του γυμνασίου, τη σκυτάλη πήραν οι φίλοι του. Τα εβδομαδιαία τουρνουά FIFA είχαν γίνει πλέον παράδοση και κάθε Παρασκευή υπήρχε μόνο ένας στόχος…να αναδειχθεί ο καλύτερος της παρέας.
Οι συνεχόμενες νίκες έδιναν αυτοπεποίθηση, όμως η πραγματική πρόκληση βρισκόταν έξω από το σπίτι.
Το 2018 και με αφορμή το FIFA 18, οι φίλοι του τον παρότρυναν να δοκιμάσει τις δυνάμεις του σε επίσημα τουρνουά. Ήταν η πρώτη φορά που άφηνε πίσω τον γνώριμο καναπέ και έμπαινε σε ένα πραγματικά ανταγωνιστικό περιβάλλον. Από εκείνη τη στιγμή δεν σταμάτησε ποτέ.
Η σχέση του με τον Πανιώνιο ήρθε αρκετά χρόνια αργότερα, αλλά έμοιαζε σχεδόν γραφτό να συμβεί.
Όταν ο esports Manager της ομάδας, Νίκος Ιωάννου, δημοσίευσε πρόσκληση για νέους παίκτες στα social media, ο Γιάννης δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη. Είχε ήδη εμπειρία από συνεργασίες με άλλους συλλόγους, όμως αυτή η περίπτωση ήταν διαφορετική. Δεν έβλεπε απλώς έναν οργανισμό esports, έβλεπε τον σύλλογο που υποστήριζε από παιδί.
Οι συζητήσεις που ακολούθησαν επιβεβαίωσαν την αρχική του εντύπωση. Πέρα από το ιστορικό βάρος του συλλόγου, διέκρινε ένα συγκεκριμένο όραμα για το μέλλον του τμήματος esports και η συνεργασία δεν άργησε να γίνει πραγματικότητα.
Για εκείνον, η εκπροσώπηση του Πανιωνίου δεν είναι απλώς μία επαγγελματική συνεργασία. Τα καλύτερα χρόνια της ζωής του τα έχει περάσει στην κερκίδα. Έχει φορέσει τα κυανέρυθρα ως παιδί στις ακαδημίες ποδοσφαίρου και έχει μεγαλώσει με τις αξίες και την ιστορία του συλλόγου.
Γι’ αυτό και κάθε φορά που αγωνίζεται με το έμβλημα του Πανιωνίου, νιώθει ότι κουβαλά κάτι πολύ μεγαλύτερο από τον εαυτό του. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, είναι ταυτόχρονα τιμή, προνόμιο και υποχρέωση.
Πίσω από κάθε εμφάνιση όμως κρύβονται αμέτρητες ώρες προετοιμασίας. Για τον Endys, η προπόνηση δεν ξεκινά όταν πιάνει το χειριστήριο, ξεκινά πολύ νωρίτερα.
Η δουλειά, το διάβασμα και οι προσωπικές υποχρεώσεις πρέπει πρώτα να βρίσκονται σε ισορροπία. Μόνο τότε μπορεί να αφιερωθεί πλήρως στο παιχνίδι.
Ακολουθεί η ανάλυςη, η μελέτη, ο εντοπισμός αδυναμιών και η δημιουργία νέων στόχων βελτίωσης. Μόνο όταν ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία έρχεται η ώρα των αγώνων απέναντι σε αντιπάλους υψηλού επιπέδου.
Δεν βλέπει το παιχνίδι μόνο ως παίκτης. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται έντονα και ως coach, βοηθώντας άλλους παίκτες να εξελιχθούν και να πετύχουν τους δικούς τους στόχους. Ίσως γι’ αυτό η μεγαλύτερη προσωπική του επιτυχία αποκτά ακόμη μεγαλύτερη αξία.
Η δεύτερη θέση στο φετινό eΚύπελλο Ελλάδας ήρθε σε μια περίοδο όπου είχε αφιερωθεί κυρίως στην προπονητική. Ήταν η μοναδική διοργάνωση στην οποία συμμετείχε ως παίκτης και κατάφερε να φτάσει μέχρι τον μεγάλο τελικό της σημαντικότερης επίσημης διοργάνωσης της χώρας.
Μοναδικό εμπόδιο στο τελευταίο βήμα στάθηκε ο Θάνος Κράγκαρης, ο κορυφαίος παίκτης της Ελλάδας και ο άνθρωπος που παραμένει μέχρι σήμερα ο μοναδικός αντίπαλος που δεν έχει καταφέρει να νικήσει.
Το ιδιαίτερο της υπόθεσης είναι πως οι δυο τους συνεργάζονται στενά, με τον Endys να συμμετέχει και στην προπονητική του υποστήριξη για τις υποχρεώσεις της eΕθνικής και των διεθνών διοργανώσεων.
Όταν η συζήτηση στρέφεται στα ελληνικά esports, η αισιοδοξία συνυπάρχει με τον ρεαλισμό. Πιστεύει πως η Ελλάδα παραμένει αρκετά πίσω σε σχέση με τις μεγάλες ευρωπαϊκές αγορές όσον αφορά τις ευκαιρίες, τις δομές και τις προοπτικές που προσφέρονται σε παίκτες και προπονητές.
Παρόλα αυτά, θεωρεί πως το ταλέντο δεν λείπει. Αντιθέτως, πιστεύει ότι πολλοί Έλληνες παίκτες καταφέρνουν να διακρίνονται απέναντι σε πολύ καλύτερα υποστηριζόμενους αντιπάλους του εξωτερικού και πως με τις κατάλληλες συνθήκες η χώρα θα μπορούσε να εξελιχθεί σε πραγματική δύναμη των esports.
Όσο για το μέλλον, οι στόχοι του παραμένουν ξεκάθαροι. Θέλει να εξελιχθεί ακόμη περισσότερο ως προπονητής, να αποκτήσει νέες εμπειρίες και να βοηθήσει περισσότερους παίκτες να πετύχουν τα όνειρά τους.
Παράλληλα, θέλει να δει τον Πανιώνιο να επιστρέφει εκεί όπου πιστεύει ότι ανήκει. Στα μεγάλα σαλόνια του ελληνικού αθλητισμού αλλά και στην κορυφή των esports και όταν έρχεται η ώρα να περιγράψει τι σημαίνουν για εκείνον τα χρώματα του συλλόγου, η απάντηση βγαίνει αβίαστα.
«Τα χρώματα της ομάδας μου είναι και το καμάρι μου. Είναι η ιστορία μας και η περηφάνια μας.»
Από τα οικογενειακά παιχνίδια στον καναπέ μέχρι τις μεγαλύτερες διοργανώσεις του ελληνικού EA FC, η διαδρομή του Γιάννη Σκιαδόπουλου αποδεικνύει πως ορισμένες φορές το μεγαλύτερο κίνητρο δεν είναι τα τρόπαια.
Είναι η φανέλα που φοράς και όσα συμβολίζει.
Μέχρι την επόμενη ιστορία…
Stay Red. Stay Blue.
Απάντηση