Πώς ένα κορίτσι από ένα μικρό χωριό έγινε η φωνή που συνδέθηκε με τις παιδικές αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων.
Inside the Forge – Οι δημιουργοί πίσω από την οθόνη
Για πολλούς από εμάς, οι παιδικές αναμνήσεις έχουν και φωνή. Μια φωνή που συνόδευσε αμέτρητα πρωινά μπροστά στην τηλεόραση, που έδωσε ζωή σε αγαπημένους ήρωες και που κατάφερε να γίνει κομμάτι μιας ολόκληρης γενιάς χωρίς ποτέ να εμφανίζεται στην οθόνη.
Η σειρά Inside the Forge του PixelForgeGR συνεχίζει να φωτίζει τις ιστορίες ανθρώπων που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στον χώρο της ψυχαγωγίας και της δημιουργίας. Αυτή τη φορά φιλοξενούμε τη Βούλα Κώστα, μια ηθοποιό και μεταγλωττίστρια που έχει χαρίσει τη φωνή της σε αμέτρητους αγαπημένους χαρακτήρες και έχει συνδεθεί με τις παιδικές αναμνήσεις ολόκληρων γενιών. Το εντυπωσιακό είναι ότι όλα ξεκίνησαν από μια απόφαση που ξάφνιασε τους πάντες.
Η Βούλα Κώστα θυμάται πως ήταν περίπου 14 ετών όταν ανακοίνωσε στην οικογένειά της ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός. Το παράδοξο ήταν πως δεν είχε σχεδόν καμία επαφή με τον χώρο. Μεγάλωσε σε ένα χωριό όπου τηλεόραση μπήκε στο σπίτι της μόλις όταν ήταν 12 ετών. Μέχρι τότε, η μοναδική επαφή της με την ψυχαγωγία ήταν μία φορά την εβδομάδα στο καφενείο του χωριού για να παρακολουθήσει το «Λούνα Παρκ» και αργότερα οι κυριακάτικες επισκέψεις σε φιλικό σπίτι για να δει κάποια ελληνική ταινία. Για θέατρο δεν γνώριζε σχεδόν τίποτα.
«Ούτε ήξερα τι είναι το θέατρο», θυμάται χαρακτηριστικά.
Κι όμως, εκείνο το ένστικτο υπήρχε. Ένα ένστικτο τόσο δυνατό που την έκανε να δηλώσει με βεβαιότητα πως αυτό ήταν το επάγγελμα που ήθελε να ακολουθήσει, ακόμη κι αν όσοι την άκουγαν τότε γελούσαν με την ιδέα.
Αν και πολλοί θεωρούν ότι η μεταγλώττιση είναι μια πιο εύκολη μορφή υποκριτικής, η ίδια διαφωνεί κάθετα. Όπως εξηγεί, στο θέατρο ή στον κινηματογράφο ο θεατής βλέπει το σώμα, τις κινήσεις, τις εκφράσεις του προσώπου και τη συνολική παρουσία του ηθοποιού. Στη μεταγλώττιση όμως όλα αυτά εξαφανίζονται και μένει μόνο η φωνή.
Μέσα από αυτή πρέπει να εκφραστούν η χαρά, η λύπη, ο θυμός, η αγωνία και κάθε άλλο συναίσθημα που βιώνει ο χαρακτήρας. Ο ηθοποιός καλείται να πείσει τον θεατή χωρίς να έχει στη διάθεσή του κανένα άλλο εκφραστικό μέσο. Για τη Βούλα Κώστα, αυτή είναι μια εντελώς διαφορετική και ιδιαίτερα απαιτητική μορφή υποκριτικής.
Όταν ξεκίνησε να δανείζει τη φωνή της σε χαρακτήρες κινουμένων σχεδίων, δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα ακολουθούσε. Ούτε η ίδια ούτε οι συνάδελφοί της είχαν αντιληφθεί την τεράστια απήχηση που θα αποκτούσαν ορισμένες σειρές στα παιδιά εκείνης της εποχής.
Όπως παραδέχεται, συνειδητοποίησε πραγματικά τι είχε συμβεί πολλά χρόνια αργότερα, όταν απέκτησε λογαριασμό στο Facebook και ήρθε για πρώτη φορά σε άμεση επαφή με το κοινό. Τότε άρχισε να καταλαβαίνει πόσο βαθιά είχαν συνδεθεί οι χαρακτήρες με τις ζωές των ανθρώπων και φυσικά, ένας από αυτούς τους χαρακτήρες ξεχώρισε περισσότερο από όλους.
Για χιλιάδες παιδιά που μεγάλωσαν στις αρχές των 2000s, η φωνή της Βούλας Κώστα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον Ash Ketchum των Pokémon. Έναν ήρωα που εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από έναν απλό τηλεοπτικό χαρακτήρα.
Η ίδια συγκινείται κάθε φορά που άνθρωποι της λένε πως μεγάλωσαν με τη φωνή της ή πως περίμεναν ανυπόμονα το Σαββατοκύριακο για να δουν το επόμενο επεισόδιο.
Ακόμη πιο έντονα την αγγίζουν οι ιστορίες ανθρώπων που της εξομολογούνται ότι πέρασαν δύσκολα παιδικά χρόνια και πως οι σειρές εκείνης της εποχής αποτέλεσαν για αυτούς μια μικρή καθημερινή διέξοδο.
Όπως λέει χαρακτηριστικά, εκείνη απλώς έκανε τη δουλειά της. Δεν μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι σημάδευε παιδικές ψυχές ή ότι θα αποτελούσε μέρος τόσο σημαντικών αναμνήσεων. Κάθε φορά που ακούει τέτοιες ιστορίες, η συγκίνηση παραμένει ακριβώς η ίδια.
Όταν τη ρωτήσαμε τι θα έλεγε σήμερα στον Ash αν μπορούσε να τον συναντήσει, η απάντηση έρχεται χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ».
Όπως εξηγεί, είναι ο ρόλος που σημάδεψε την καριέρα της, ο χαρακτήρας που την καθιέρωσε και της χάρισε τεράστια αγάπη από τον κόσμο. Τον αγάπησε, τον θαύμασε και θεωρεί πως αυτή η σύνδεση δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ.
Ένα από τα πιο όμορφα κομμάτια της διαδρομής της είναι ότι πλέον συναντά ανθρώπους που μεγάλωσαν με τις σειρές εκείνης της εποχής και σήμερα τις δείχνουν στα δικά τους παιδιά.
Όπως λέει, βλέπει συχνά ανθρώπους γύρω στα σαράντα να έρχονται μαζί με τα παιδιά τους και να μοιράζονται την ίδια αγάπη για χαρακτήρες και ιστορίες που αγάπησαν όταν ήταν μικροί. Για την ίδια, αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι μια δουλειά έγινε σωστά. Όταν κάτι καταφέρνει να παραμένει ζωντανό για δεκαετίες και να αγγίζει διαφορετικές γενιές, τότε έχει πραγματικά αξία.
Παρότι αρκετοί νέοι θεωρούν τη μεταγλώττιση μια εύκολη δουλειά, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Η Βούλα Κώστα εξηγεί πως ο μεταγλωττιστής καλείται να βλέπει, να ακούει, να διαβάζει και να παίζει ταυτόχρονα.
Στις περισσότερες περιπτώσεις δεν υπάρχει χρόνος για πρόβες. Ο ηθοποιός πρέπει να κατανοήσει άμεσα τον χαρακτήρα, να προσαρμόσει την ερμηνεία του και να ολοκληρώσει το επεισόδιο μέσα στα αυστηρά χρονικά περιθώρια της παραγωγής.
Παράλληλα, υπάρχει και μια άλλη δυσκολία που ο κόσμος σπάνια αντιλαμβάνεται. Οι προσωπικές δυσκολίες μένουν έξω από το στούντιο. Ανεξάρτητα από το τι μπορεί να συμβαίνει στη ζωή του, ο ηθοποιός οφείλει να αφήσει πίσω κάθε πρόβλημα και να δώσει ζωή σε έναν χαρακτήρα που ίσως βιώνει εντελώς διαφορετικά συναισθήματα από εκείνα που νιώθει ο ίδιος εκείνη τη στιγμή.
Για τη Βούλα Κώστα η φωνή είναι ταυτόχρονα εργαλείο και τρόπος έκφρασης. Είναι το βασικό μέσο της δουλειάς της και γι’ αυτό απαιτεί φροντίδα, σεβασμό και συνεχή προσοχή. Ταυτόχρονα όμως, χωρίς υποκριτική, εμπειρία και προσωπική αλήθεια, το καλύτερο εργαλείο δεν αρκεί από μόνο του. Η φωνή μπορεί να μεταφέρει συναίσθημα μόνο όταν πίσω της υπάρχει ένας άνθρωπος που μπορεί να το εκφράσει.
Αν ένα παιδί θέλει να ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μεταγλώττιση, η συμβουλή της είναι ξεκάθαρη. Δραματική σχολή.
Παράλληλα, προτρέπει τους νέους να επισκεφθούν πρώτα κάποιο εργαστήρι μεταγλώττισης ώστε να γνωρίσουν από κοντά το επάγγελμα, τις απαιτήσεις του και να καταλάβουν αν πραγματικά τους ταιριάζει. Γιατί, όπως τονίζει, η μεταγλώττιση είναι μια δουλειά που σε μεγάλο βαθμό είτε την έχεις είτε δεν την έχεις. Αν υπάρχει το ταλέντο, μπορεί να εξελιχθεί. Αν όχι, η πορεία γίνεται πολύ πιο δύσκολη.
Αν έπρεπε να περιγράψει ολόκληρη τη διαδρομή της με μία μόνο φράση, η Βούλα Κώστα δεν θα μιλούσε για επιτυχία, αναγνωρισιμότητα ή καριέρα. Θα έλεγε απλώς ότι νιώθει ευλογημένη.
Ευλογημένη γιατί κατάφερε να ζήσει από αυτό που αγαπά. Ευλογημένη γιατί μέσα από τη δουλειά της χάρισε χαρά σε ανθρώπους που τη θυμούνται μέχρι σήμερα και ευλογημένη γιατί συνεχίζει να εισπράττει την ίδια αγάπη τόσα χρόνια μετά.
Ίσως τελικά αυτό να είναι και το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός καλλιτέχνη. Να αφήνει πίσω του αναμνήσεις που συνεχίζουν να ζουν από γενιά σε γενιά.
Κάθε δημιουργός έχει τη δική του ιστορία και τη δική του διαδρομή.
Μέσα από τη σειρά Inside the Forge, το PixelForgeGR συνεχίζει να φωτίζει αυτές τις ιστορίες και τους ανθρώπους που βρίσκονται πίσω από τις φωνές, τις εικόνες και τις αναμνήσεις που μας συνόδευσαν σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μας.
Ραντεβού στο επόμενο Inside the Forge.
Απάντηση