Κάτι που ξεκίνησε ως μια φαινομενικά αθώα φάρσα κατέληξε σε μια οικογενειακή τραγωδία
Μέχρι την αυγή. Ένας τίτλος που έμελλε να μείνει για πάντα χαραγμένος στη μνήμη μου. Το πρώτο παιχνίδι επιβίωσης που έπεσε στα χέρια μου και μια από τις ελάχιστες φορές που ο τίτλος του και μόνο κατάφερε να μαγνητίσει την περιέργειά μου. Το εξώφυλλο ήδη με προϊδέαζε για αυτό που πρόκειται να ακολουθήσει. Θυμάμαι να κάθομαι και να παρατηρώ τη νεκροκεφαλή στο πάνω μέρος της κλεψύδρας, ζωγραφισμένη στο μουντό γκρι και άσπρο χρώμα του πάγου. Αντί για κόκκοι άμμου, μια ανεμοθύελλα χιονιού ρέει στο κάτω μέρος, πέφτοντας πάνω σε ένα ξύλινο σπίτι. Στη βάση οκτώ φιγούρες με τα πρόσωπά τους κρυμμένα.
Η αυλαία του παιχνιδιού ανοίγει και ξετυλίγεται σιγά-σιγά ένα χειμερινό τοπίο. Τα δέντρα ρίχνουν τις σκιές τους πάνω στο άσπρο πέπλο της φύσης. Χιονονιφάδες στριφογυρίζουν και χορεύουν, καθώς η κάμερα πλησιάζει όλο και περισσότερο την επιβλητική ξύλινη κατοικία. Σύντομα αρχίζουν και μας συστήνονται οι πρωταγωνιστές υπό το βλέμμα ενός αγνώστου που καραδοκεί έξω. Η κάμερα εστιάζει στον μπαλτά του που κινείται με απειλή στον αέρα. Η ιστορία ξεκινά τον παγωμένο Φεβρουάριο του 2014 στην Ουάσινγκτον, με δέκα εφήβους να απολαμβάνουν τις χειμερινές διακοπές τους. Κάτι που ξεκίνησε ως μια φαινομενικά αθώα φάρσα κατέληξε σε μια οικογενειακή τραγωδία με πρωταγωνίστριες τις δίδυμες Χάνα και Μπεθ. Το τραγικό αυτό γεγονός επισκίασε μια για πάντα τις ζωές όλων. Ένα χρόνο αργότερα, ο Τζος προσκαλεί τους υπόλοιπους φίλους του στο εξοχικό του για χάρη των παλιών ημερών.
Από τα πρώτα κιόλας λεπτά αρχίζεις να νιώθεις τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Ένα χιονισμένο, επιβλητικό περιβάλλον γεμάτο ομίχλη. Καθώς γνωρίζεις τους χαρακτήρες και επισκέπτεσαι μαζί τους τις διάφορες τοποθεσίες του παιχνιδιού, αισθάνεσαι ότι πρωταγωνιστείς σε μια ταινία τρόμου. Κάθε δέντρο, κάθε μονοπάτι, κάθε κρυψώνα αποτελεί έναν καμβά ζωγραφικής. Σχεδόν νιώθεις το κρύο του χειμώνα να λούζει το πρόσωπό σου. Κάθε πατημασιά στο χιονισμένο έδαφος, κάθε ήχος του δάσους, κάθε ουρλιαχτό του ανέμου είναι λες και βγαίνει από την οθόνη.
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του παιχνιδιού κρύβεται στο μηχανισμό των γρήγορων αντιδράσεων και αποφάσεων. Τα λεγόμενα Quick Time Events. Ένιωθα την καρδιά μου να ανεβάζει παλμούς κάθε φορά που έπρεπε να πάρω μια απόφαση. Το Until Dawn τεστάρει με έναν πολύ συναρπαστικό τρόπο τη σκέψη μας που γεννιέται μέσα από το άγχος. Κάθε επιλογή μας μπορεί να αλλάξει τα πάντα, οδηγώντας μας είτε σε ένα ασφαλές μονοπάτι είτε σε έναν αβέβαιο δρόμο που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο. Κάθε απόφαση μετράει και βασίζεται στο λεγόμενο φαινόμενο της πεταλούδας. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον πως οι δημιουργοί κατάφεραν να μεταφέρουν στην πράξη μια έννοια που συνδέθηκε με το έργο του μετεωρολόγου Έντουαρντ Λόρεντζ. Στην ίδια λογική κινούνται και τα διάφορα τοτέμ που συναντάμε στο δρόμο μας. Ήδη από τις πρώτες σκηνές πληροφορούμαστε για την ικανότητά τους να μας δείχνουν προειδοποιητικά μηνύματα για το μέλλον. Άλλος ένας τρόπος του παιχνιδιού για να μας κρατάει σε διαρκή αγωνία, αφήνοντάς μας στο σκοτάδι για το πότε και αν επαληθευτεί αυτό που μόλις είδαμε.
Ωστόσο, είναι δύσκολο να παραλείψω την ύπαρξη μερικών επιλογών που σου έδιναν την ψευδαίσθηση πως συμμετείχες ενεργά στην ιστορία, ενώ στην πραγματικότητα υπήρχαν απλώς για να αυξήσουν τους χτύπους της καρδιάς. Δεν μπορώ, επίσης, να αγνοήσω τη δυσκαμψία σε μερικά QTEs. Μια επιπλέον κίνηση του χειριστηρίου αρκεί για να δεις τον χαρακτήρα να καταλήγει σε θάνατο, αφήνοντάς μου μια γεύση εκνευρισμού παρά τρόμου. Αν έπρεπε να ξεχωρίσω το μεγαλύτερο αρνητικό του Until Dawn, αυτό θα ήταν, χωρίς δεύτερή σκέψη, η μικρή του διάρκεια. Έχει την ικανότητα να σε απορροφήσει τόσο πολύ η ιστορία, που διψάς για συνέχεια, με αποτέλεσμα να αρχίσεις ξανά από την αρχή για να ξεδιψάσεις.
Ένα ακόμη στοιχείο που ξεχωρίζει στο Until Dawn είναι ο τρόπος που παρουσιάζονται οι χαρακτήρες. Αντλούν στοιχεία από τα γνώριμα στερεότυπα αμερικανικών ταινιών τρόμου που πολλοί από μας έχουν αγαπήσει. Ακριβώς αυτή η λεπτομέρεια είναι που τους προσδίδει μια οικειότητα. Μια αίσθηση ότι μπορείς να ταυτιστείς με κάποιον από αυτούς και να δεις τον εαυτό σου μέσα από τα μάτια τους. Η δύναμή τους, όμως, δεν βασίζεται μόνο στη γραφή τους. Οι σχέσεις μεταξύ τους μεταβάλλονται ανάλογα με τις επιλογές που κάνουμε στη διάρκεια του παιχνιδιού. Ένα στοιχείο που προσθέτει επιπλέον βάρος στην επιβίωσή τους. Η απόφαση του ενός μπορεί να αποδειχθεί μοιραία για κάποιον άλλον και μιλώντας για τους πρωταγωνιστές, οι ηθοποιοί αξίζουν ιδιαίτερη μνεία, καθώς όχι μόνο αποτέλεσαν έμπνευση για την εξωτερική εμφάνιση των χαρακτήρων, αλλά συνέβαλαν καθοριστικά και στην απόδοσή τους. Η χροιά της φωνής τους, οι εκφράσεις των προσώπων τους, οι αντιδράσεις τους στο φόβο τους ήταν λες και πραγματικά ζούσαν τον ρόλο τους. Ερμηνείες που έμειναν στο μυαλό μου και μετά το τέλος του παιχνιδιού.
Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, κατάλαβα γιατί το Until Dawn είναι ένα αξεπέραστο παιχνίδι που αγαπήθηκε και θα αγαπηθεί από τους λάτρεις των ταινιών τρόμου. Είναι ένα ταξίδι που από το πρώτο κεφάλαιο νιώθεις τον εθισμό σου να μεγαλώνει και να κορυφώνεται στο τελευταίο. Μια ιστορία που ξεκινά και, στην πορεία της, αλλάζει και εσένα. Δίκαια, λοιπόν, θα του απέδιδα το στέμμα του είδους.
Θα ήθελα κλείνοντας να αποκαλύψω πως εκείνη που έκλεψε την καρδιά μου ήταν η Σαμ, την οποία ενσάρκωσε υποδειγματικά η Χέιντεν Πανετιέρ. Η Σαμ παρουσιάζεται ως συμπονετική, γενναία, έξυπνη και συνήθως είναι εκείνη που κερδίζει τη μεγαλύτερη συμπάθειά μας. Το άρθρο αυτό είναι αφιερωμένο στη μνήμη της ηθοποιού που απεβίωσε στις 16 Αυγούστου. Μια γυναίκα που έριχνε φως στη ζωή των άλλων, παλεύοντας χρόνια με τους προσωπικούς της δαίμονες. Πίσω από το χαμόγελό της κρυβόταν μια ψυχή που δεν μπόρεσε να βρει γαλήνη. Η ζωή της μας θυμίζει πως πίσω από τις κουρτίνες, τα χρήματα και η φήμη δεν εξασφαλίζουν την ευτυχία. Ένα μάθημα που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Αντίο Χέιντεν… και σε ευχαριστούμε για τον υπέροχο ρόλο της Σαμ που μας χάρισες. Κάθε φορά που το Until Dawn θα εμφανίζεται στην οθόνη μας ένα κομμάτι σου θα μας συνοδεύει σε αυτή την υπέροχη διαδρομή.
Απάντηση