Μερικές από τις πιο όμορφες gaming αναμνήσεις δεν έχουν να κάνουν με γραφικά, επιτεύγματα ή δύσκολα bosses. Έχουν να κάνουν με ανθρώπους. Με φίλους, ξαδέρφια και εκείνα τα απογεύματα που ένα παιχνίδι κατάφερνε να γεμίσει ολόκληρο το σπίτι με φωνές και γέλια.
Το Memory Card συνεχίζει να συλλέγει ιστορίες από μια εποχή όπου το gaming ήταν κάτι που μοιραζόσουν. Μια εποχή πριν τα party chats, τα online lobbies και τα social media, όταν η παρέα χωρούσε κυριολεκτικά γύρω από μία τηλεόραση.
Για τον Χριστόφορο, όλα ξεκίνησαν στα τέλη της δεκαετίας του ’90 με ένα Sega Mega Drive και το Smurfs. Ήταν η πρώτη του πραγματική επαφή με τον κόσμο των videogames και, όπως συμβαίνει συχνά με τις πρώτες εμπειρίες, έμεινε χαραγμένη στη μνήμη του. Τα πράγματα όμως δεν ήταν τόσο απλά όσο σήμερα. Δεν υπήρχαν walkthroughs, YouTube βίντεο ή αναλυτικοί οδηγοί στο διαδίκτυο. Όταν κολλούσες σε ένα σημείο, έπρεπε να βρεις τη λύση μόνος σου ή να ζητήσεις βοήθεια από κάποιον μεγαλύτερο.
Έτσι, κάθε φορά που το παιχνίδι γινόταν πιο απαιτητικό, επιστράτευε φίλους και μεγαλύτερα ξαδέρφια για να ξεπεράσουν μαζί τα δύσκολα σημεία. Άλλωστε, το save game δεν ήταν ακόμα δεδομένο και κάθε πρόοδος είχε τη δική της αξία. Λίγα χρόνια αργότερα ήρθε το πρώτο PlayStation και μαζί του δημιουργήθηκαν οι αναμνήσεις που θυμάται πιο έντονα μέχρι σήμερα.
Το σκηνικό ήταν σχεδόν πάντα το ίδιο. Ένα μικρό σαλόνι, ένας διθέσιος καναπές που προσπαθούσε να χωρέσει πέντε ή έξι παιδιά και μια τηλεόραση που γινόταν το κέντρο του κόσμου τους για ολόκληρα απογεύματα. Το Tekken και το Tomb Raider είχαν τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Κάθε νίκη έφερνε πανηγυρισμούς, κάθε δύσκολο σημείο που ξεπερνούσε κάποιος γινόταν αφορμή για φωνές και ενθουσιασμό, σαν να είχε μόλις κερδηθεί ένας τελικός και γύρω από όλα αυτά υπήρχαν οι μικρές λεπτομέρειες που τελικά μένουν περισσότερο από τα ίδια τα παιχνίδια. Μπισκότα και πατατάκια σκορπισμένα στο χαλί, τάπες Pokémon πεταμένες παντού και μια παρέα που δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο από μία κονσόλα για να περάσει ολόκληρη τη μέρα μαζί.
Σήμερα ο Χριστόφορος παραδέχεται πως ίσως να μη θυμάται όλα τα πρόσωπα εκείνων των παιδιών. Υπάρχει όμως κάτι που δεν έχει ξεχάσει ποτέ: το συναίσθημα εκείνης της εποχής. Ίσως τελικά αυτό να ήταν το πραγματικό μαγικό στοιχείο του gaming στα τέλη των ’90s. Ότι τα παιχνίδια δεν ήταν απλώς κάτι που παίζαμε. Ήταν η αφορμή για να γεμίσουν τα σπίτια με παρέες, γέλια και ιστορίες που συνεχίζουμε να θυμόμαστε δεκαετίες αργότερα.
Απάντηση