Υπάρχουν στιγμές που δεν θυμόμαστε απλά ένα παιχνίδι. Θυμόμαστε ακριβώς το σημείο όπου καταλάβαμε πως τα videogames μπορούν να είναι κάτι πολύ περισσότερο από “ένα παιχνίδι”.
Για τον Νίκο, αυτή η στιγμή είχε όνομα: Half-Life 2.
Όλα ξεκίνησαν μέσα από το Counter-Strike: Source. Στη Steam library υπήρχε πάντα εκείνο το περίεργο “Half-Life 2: Deathmatch”. Ένα multiplayer παιχνίδι που, σαν 9-10χρονο παιδί τότε, έμοιαζε απλά με άλλο ένα mode για να περάσει η ώρα.
Μέχρι που μια μέρα, στα bowling της πόλης, είδε κάτι διαφορετικό.
Στα PC που υπήρχαν εκεί για gaming επί πληρωμή, υπήρχε το κανονικό Half-Life 2 και κάπως έτσι γεννήθηκε η απορία: “Τι διαφορά έχει αυτό από το Deathmatch;”
Η απάντηση ήρθε μόλις ξεκίνησε να παίζει.
«Η χαρά που ένιωσα και αυτό το αίσθημα ότι κάτι ιδιαίτερο παίζει εδώ πέρα δεν θα το ξεχάσω ποτέ.»
Δεν ήταν πλέον απλά ένα shooter. Δεν ήταν multiplayer matches και scoreboards. Ήταν ένας κόσμος που σε τραβούσε μέσα του. Ένα παιχνίδι που έκανε έναν μικρό gamer να καταλάβει για πρώτη φορά πως τα videogames μπορούν να σε απορροφήσουν ολοκληρωτικά και τότε ξεκίνησε το “κυνήγι”.
Ο Νίκος άρχισε να πηγαίνει σε ένα κονσολάδικο κάτω από το σπίτι του μόνο και μόνο για να συνεχίσει το ταξίδι στο Half-Life 2 μέσα από το Orange Box του Xbox 360.
Την εποχή εκείνη όμως, τίποτα δεν ήταν εύκολο. Δεν υπήρχαν έτοιμες αγορές, subscriptions και digital libraries γεμάτες παιχνίδια.
«Ήμουν αρκετά μικρός για να έχω δικά μου χρήματα. Κάθε ζήτηση από γονείς έπρεπε να περάσει από πολλά “οκ”.»
Κι όμως, ίσως τελικά αυτό έκανε εκείνες τις στιγμές ακόμα πιο ξεχωριστές.
Γιατί κάποιες φορές, η αγάπη για ένα παιχνίδι δεν γεννιέται μόνο από το ίδιο το παιχνίδι. Γεννιέται από την αναμονή, τις μικρές διαδρομές μέχρι το κονσολάδικο, τα λίγα λεπτά που κατάφερνες να παίξεις και εκείνο το συναίσθημα ότι ανακαλύπτεις κάτι τεράστιο.
Κάπως έτσι δημιουργήθηκε η αγάπη του Νίκου για το Half-Life και κάπως έτσι, ένα παιδί κατάλαβε ότι τα videogames μπορούν να είναι ολόκληροι κόσμοι που μένουν για πάντα μαζί σου.
Απάντηση