Ένα ταξίδι επιβίωσης με συναισθηματικό βάρος.
Υπάρχουν sci-fi παιχνίδια που προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν με την κλίμακα τους και υπάρχουν εκείνα που χρησιμοποιούν το διάστημα για να σου πουν κάτι πιο ανθρώπινο.
Το Aphelion ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία. Δεν είναι ένα παιχνίδι για την κατάκτηση του αγνώστου. Είναι ένα παιχνίδι για το τι κουβαλάς μαζί σου όταν δεν έχει μείνει τίποτα άλλο.
Η ιστορία μας μεταφέρει στον πλανήτη Persephone, μια πιθανή νέα αρχή για έναν πλανήτη που πεθαίνει. Η Γη δεν αντέχει άλλο και η αποστολή Hope-01 ίσως είναι η τελευταία ευκαιρία.
Από τα πρώτα λεπτά, γίνεται ξεκάθαρο ότι η πραγματική ένταση δεν βρίσκεται στην επιβίωση… αλλά στη σχέση της Ariane και του Thomas. Δύο άνθρωποι με κοινό παρελθόν. Δύο άνθρωποι που δεν έχουν πει όλα όσα έπρεπε και τώρα, βρίσκονται στο χειρότερο δυνατό μέρος για να το αντιμετωπίσουν.
Η Don’t Nod κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, χτίζει χαρακτήρες που νιώθεις σαν να είναι πραγματικοί, δημιουργεί στιγμές που μένουν, σε βάζει να επενδύσεις συναισθηματικά.
Το παιχνίδι δεν βασίζεται σε μεγάλα twists.
Βασίζεται σε μικρές, ανθρώπινες στιγμές. Σιωπές, δισταγμούς, λέξεις που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε και αυτό είναι που σε κρατάει. Όχι το “τι θα γίνει με την αποστολή” αλλά το “τι θα γίνει με αυτούς τους δύο”.
Ο Persephone είναι εντυπωσιακός.
Παγωμένα τοπία, απόκοσμες δομές, ένα περιβάλλον που μοιάζει ζωντανό και ταυτόχρονα νεκρό.
Η ατμόσφαιρα λειτουργεί εξαιρετικά.
Σε τραβάει μέσα, σε κάνει να νιώθεις μικρός. Ωστόσο, εδώ εμφανίζεται και ένα από τα μεγαλύτερα “κενά” του παιχνιδιού. Ο κόσμος χτίζει μυστήριο…αλλά δεν δίνει πάντα απαντήσεις.
Υπάρχουν ιδέες, hints, υποσχέσεις για κάτι μεγαλύτερο, όμως δεν αναπτύσσονται πλήρως και όταν πέφτουν οι τίτλοι τέλους, μένεις με την αίσθηση ότι υπάρχει κάτι ακόμα εκεί… που δεν ειπώθηκε ποτέ.
Gameplay που δεν φτάνει την ιστορία
Εδώ το Aphelion κάνει το μεγαλύτερο συμβιβασμό του. Το gameplay αποτελείται κυρίως από εξερεύνηση, climbing / parkour, απλά stealth segments. Κανένα από αυτά δεν είναι κακό, αλλά κανένα δεν ξεχωρίζει.
Υπάρχουν στιγμές που το movement δεν είναι όσο “σφιχτό” θα έπρεπε, το climbing μοιάζει επαναλαμβανόμενο, το stealth γίνεται προβλέψιμο και έτσι δημιουργείται μια ανισορροπία. Η αφήγηση ανεβαίνει, το gameplay απλά την ακολουθεί, δεν τη χαλάει, αλλά ούτε την απογειώνει. Και όμως… δεν σε αφήνει, παρά τα παραπάνω, συνεχίζεις, γιατί το Aphelion πετυχαίνει κάτι πολύ συγκεκριμένο…Σε κάνει να νοιάζεσαι και όταν ένα παιχνίδι το καταφέρνει αυτό, τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα.
Τελική σκέψη
Το Aphelion δεν είναι ένα “τέλειο” παιχνίδι.
Είναι όμως ένα παιχνίδι που έχει κάτι να πει. Δεν θα το θυμάσαι για τα mechanics του, θα το θυμάσαι για το πώς σε έκανε να νιώσεις.
Γιατί στο τέλος, δεν είναι μια ιστορία για το διάστημα. Είναι μια ιστορία για ανθρώπους που δεν πρόλαβαν να τελειώσουν όσα ξεκίνησαν.
Αν ψάχνεις ένα παιχνίδι που θα σε κάνει να νιώσεις κάτι, το Aphelion αξίζει τον χρόνο σου. Αν ψάχνεις gameplay που θα σε εντυπωσιάσει, ίσως όχι.
Απάντηση