Το Crimson Capes, το πρώτο ελληνικό Soulslike από την Poor Locke, τιμά τη φιλοσοφία του Dark Souls μέσα από ένα 2D old-school fantasy κόσμο με αργό, βαρύ και απαιτητικό combat.
Developer: Poor Locke
Platform: PC
Είδος: 2D Soulslike / Action RPG
Το Crimson Capes δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με φανταχτερά εφέ ή εκρήξεις μαγείας. Δεν σε κάνει «ήρωα» με τεράστια health bars και power fantasy. Αντίθετα, σε ρίχνει σε έναν κόσμο σκοτεινό, λιτό και αμείλικτο και σου ζητά να επιβιώσεις.
Η Poor Locke, με το πρώτο ελληνικό Soulslike, επιχειρεί κάτι φιλόδοξο, να μεταφέρει τη φιλοσοφία του Dark Souls σε 2D μορφή, ντύνοντάς τη με αισθητική παλιάς sword-and-sorcery φαντασίας και το κάνει με ξεκάθαρη ταυτότητα.
Η ιστορία ξεκινά απλά. Ένα παιδί, ένας γιατρός, ένας άντρας με κόκκινη κάπα. Σύντομα όμως αποκαλύπτεται ότι τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Μπαίνουμε στον ρόλο του Milon the Tempest, μέλους των Crimson Capes, που έχει ορκιστεί να προστατεύει το βασίλειο του Avrom από μάγισσες και σκοτεινές δυνάμεις.
Η αφήγηση είναι λιτή. Δεν σου ταΐζει lore με το κουτάλι. Δεν σου εξηγεί κάθε τι υπερφυσικό και αυτό είναι συνειδητή επιλογή. Όπως στις pulp fantasy ιστορίες τύπου Robert E. Howard, η μαγεία εδώ δεν εξηγείται υπερβολικά και αυτό λειτουργεί υπέρ της. Παραμένει μυστηριώδης, απρόβλεπτη, σχεδόν αρχέγονη.
Οι ληστές είναι το ίδιο επικίνδυνοι με τους δαίμονες. Δεν χρειάζονται υπερδυνάμεις, ένα μαχαίρι ή ένα τόξο αρκεί για να σε κάνουν να το σκεφτείς δεύτερη φορά πριν επιτεθείς. Το ίδιο ισχύει και για τις μάγισσες. Δεν είναι υπερβολικά σχεδιασμένες, δεν μοιάζουν με bosses από φαντασμαγορικά RPG. Είναι απλές γυναίκες σε καλύβες μέσα στο δάσος και αυτή η απλότητα λειτουργεί υπέρ τους. Δεν εκτοξεύουν μαγικά laser ούτε γεμίζουν την οθόνη με εφέ. Στέλνουν κοπάδια κορακιών και διατάζουν αθάνατους σκελετούς να σε κυνηγήσουν. Η απειλή τους δεν είναι θεαματική, είναι ουσιαστική.
Μη γελιόμαστε, το Crimson Capes πατάει γερά στη φιλοσοφία του Dark Souls. Κάθε χτύπημα μετράει. Οι απλοί ληστές μπορούν να σε τελειώσουν σε λίγα hits. Έχεις περιορισμένα healing items. Ξεκουράζεσαι σε σημεία (μπλε λουλούδια) και οι εχθροί κάνουν respawn.
Η μεγάλη διαφορά; Δεν υπάρχει παραδοσιακό leveling. Ο Milon δεν γίνεται υπερήρωας. Δεν θα γεμίσει η οθόνη με stats. Η πρόοδος έρχεται αποκλειστικά από τον εξοπλισμό που βρίσκεις και επιλέγεις να φορέσεις. Αυτό κρατά το παιχνίδι γειωμένο και σε αναγκάζει να βασιστείς στο timing και στην κατανόηση του combat.
Το combat είναι το δυνατό χαρτί του παιχνιδιού αλλά και αυτό που θα διχάσει. Το δίχειρο σπαθί σου δεν είναι «φτερό». Κάθε κίνηση έχει βάρος. Τα animations είναι αργά και μελετημένα. Τα καρφώματα, οι προσποιήσεις και οι αποστάσεις, θυμίζουν περισσότερο πραγματική μονομαχία παρά arcade action. Εδώ δεν πατάς κουμπιά γρήγορα. Περιμένεις, διαβάζεις τον αντίπαλο, κάνεις commit ή πεθαίνεις. Είναι ένα «χορευτικό» όπου όποιος κάνει λάθος πρώτος πληρώνει.
Το hand-drawn art style είναι απλό αλλά ατμοσφαιρικό. Τα κάστρα, τα δάση, τα σκοτεινά μονοπάτια θυμίζουν εικονογραφήσεις παλιών βιβλίων φαντασίας. Δεν υπάρχει υπερβολή στα χρώματα. Δεν υπάρχει «υπερπαραγωγή». Αυτό όμως λειτουργεί υπέρ του κόσμου. Το φυσιολογικό μοιάζει φυσιολογικό και έτσι το υπερφυσικό ξεχωρίζει.
Το Crimson Capes δεν φέρνει επανάσταση στο Soulslike είδος. Δεν προσπαθεί να γίνει το επόμενο benchmark. Αυτό που κάνει είναι να παίξει τις σωστές νότες, στον σωστό τόνο. Είναι ένα Soulslike με ταυτότητα. Με ξεκάθαρη κατεύθυνση. Με συνειδητή επιλογή ρυθμού και ύφους και το γεγονός ότι πρόκειται για ελληνική παραγωγή κάνει το επίτευγμα ακόμα πιο αξιοσημείωτο.
Αν ψάχνεις γρήγορο action και power fantasy, ίσως απογοητευτείς. Αν όμως θέλεις μια αργή, απαιτητική, old-school fantasy εμπειρία που σέβεται το Souls DNA και το φιλτράρει μέσα από δική της αισθητική, τότε το Crimson Capes αξίζει την προσοχή σου.
Απάντηση